ซูเหมาเหมาพูดว่า「ผมไม่อยากยิ้ม」
ซูหลานถามว่า「ตอนที่ไม่ยิ้ม ลูกมีความสุขไหม」
「อืม」
「งั้นก็ดีแล้ว」
ซูหลานวางใจ เมื่อไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องยิ้ม มีลูกชายสุดเท่สักคนก็ยอดเยี่ยมแล้ว!
จนงานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงท้าย พลังของผู้ใช้ลูกแสงก็หมดลง ซูหลานเห็นว่ายังมีคนอีกกว่า 30 คนไม่ได้แสดง จึงโบกมือเรียวสวย「เอาไว้พรุ่งนี้เย็นค่อยว่ากัน กลับไปนอนในเต็นท์ได้แล้ว」
งานเลี้ยงสังสรรค์จบลง น้ำก็ค่อย ๆ ลดระดับลง พวกเขากลับขึ้นมาบนพื้นดิน ต้นกล้าจำนวนมากถูกน้ำท่วมจนเน่าเสีย เฟอร์นิเจอร์ก็ถูกน้ำพัดหายไปไม่น้อย
สือเจิ้นปังกล่าวว่า「เมื่อหลายสิบปีก่อน ที่นี่ก็เคยมีฝนตกหนัก แต่ไม่เคยเกิดน้ำท่วมใหญ่ขนาดนี้ คงมีปัญหาที่เขื่อนกั้นแม่น้ำตรงไหนสักแห่ง ระดับน้ำในลำน้ำสูงขึ้นก็จะทะลักเข้าตัวเมือง ต้องไปตรวจเขื่อน ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าก็จะเกิดเรื่องแบบเดิมอีก」
ซูหลานเห็นด้วยกับเขา จึงแบ่งคนกลุ่มหนึ่งออกไป ขับรถดี ๆ หลายคันที่บังเอิญเจอตอนเกลี่ยอาคารให้ราบ มุ่งหน้าไปทางแม่น้ำ
พวกเขาขับเลียบเขื่อนกั้นแม่น้ำ แล้วพบช่องโหว่ที่พังถล่ม
ซูหลานซ่อมเขื่อนไม่เป็น แต่สือเจิ้นปังทำเป็น เขาสอนซูเหมาเหมาให้ทำฐานราก วางดินกับหินทับลงไป เมื่อวางเสร็จแล้วยังต้องทำคอนกรีตเพื่อป้องกันน้ำซึม
โชคดีที่ปูนซีเมนต์หาไม่ยาก พวกเขาเจอมันในไซต์ก่อสร้าง จึงขนมาที่นี่ด้วยมิติ เติมน้ำ ผสมทรายกับหินกรวดแล้วกวนจนเป็นคอนกรีต ก่อนจะฉาบลงบนเขื่อนส่วนที่สร้างขึ้นใหม่ ส่วนลาดด้านหลังปูหญ้าชั้นหนึ่งไว้ป้องกันฝนกัดเซาะ