การตายของสือเจิ้นปังทำให้ทุกคนที่เดินทางกลับเงียบงันตลอดทาง พวกเขาเริ่มตระหนักว่า ผู้บัญชาการที่ปกติมักยิ้มแย้มและพูดจาง่าย แท้จริงแล้วเป็นคนเย็นชาต่อความรู้สึกโดยเนื้อแท้
เธอไม่เคยเชื่อใจใครเลย นอกจากลูกชาย และระแวดระวังคนภายนอกอยู่ตลอดเวลา
แม้เมื่อครู่จะยังพูดคุยหัวเราะกับสือเจิ้นปังอยู่ แต่ทันทีที่อีกฝ่ายแสดงเค้าว่าอาจทรยศแม้เพียงนิดเดียว เธอก็ลงมือฆ่าโดยไม่ลังเล
ซูหลานไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร เธอกำลังคิดว่าจะต้อนรับผู้ที่จะมาขอพึ่งพิงในเร็ว ๆ นี้อย่างไร
ยังไม่ต้องพูดถึงพลังพิเศษอย่างอื่น แค่พลังพิเศษของผู้บัญชาการเขตสิบก็ทำให้ซูหลานหวั่นไหวจริง ๆ
จากคำบอกเล่าของจ้าวหง พวกเขามีผู้มีพลังพิเศษมากกว่า 200 คน และคนธรรมดาเกือบ 2,000 คน ในจำนวนนี้ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวที่สุขภาพแข็งแรงและมีความสามารถในการต่อสู้อยู่บ้าง
เมื่อจำนวนคนต่างกันมากขนาดนี้ จะเปิดฉากปะทะกันตรง ๆ เหมือนคราวก่อนไม่ได้ และเปิดเผยข้อมูลของผู้ช่วงชิงไม่ได้เช่นกัน ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายแค่สั่งคำเดียว คนสองพันกว่าคนก็กรูกันเข้ามา เหยียบซูหลานกับลูกชายจนตายได้เลย
เธอต้องใช้สือเจิ้นปังเป็นไก่เชือดให้ลิงดู ให้คนรอบข้างเข้าใจว่า หากกล้าแพร่งพรายเรื่องผู้ช่วงชิงแม้แต่นิดเดียว จุดจบของพวกเขาก็จะเหมือนสือเจิ้นปัง
จากนั้นค่อยหาทางรวบคนสองพันคนนี้และพลังพิเศษมาเป็นของตัวเอง
ฟังจากน้ำเสียงของจ้าวหงแล้ว “ราชา” คนนั้นดูเหมือนจะเป็นไอ้โง่ที่มองผู้หญิงเป็นของรางวัล