ลิงกับนกฮูกรีบร้อนพุ่งเข้ามา พอเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น ทั้งสองก็พากันประหลาดใจ
“เมืองนี้ล่มสลายมาเกือบ 4 ปีแล้ว คุณเอาตัวรอดอยู่ที่นี่มาตลอด 4 ปี แถมยังเลี้ยงเด็กคนหนึ่งจนโตอีกเหรอ?”
ซูหลานตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “มีปัญหาอะไรเหรอ?”
ลิงยกนิ้วโป้งให้ พูดจากใจจริงว่า “ยอดหญิงแกร่งแห่งยุคเลยครับ”
ซูหลานยิ้ม “ขอบคุณที่ชม”
พื้นที่ในรถมีไม่มาก พวกเขาขนของไปกลับแค่สองรอบก็ยัดรถตู้จนเต็ม ไม่เพียงแต่ในรถจะแน่นจนขยับขาแทบไม่ได้ หลังคารถยังเต็มไปด้วยกระสอบสานบรรจุข้าวสารและแป้งด้วย
เหอเซิ่งบอกว่าจะพาซูหลานไปยังฐานผู้รอดชีวิตเขตสิบห้า คนอื่น ๆ ไม่มีใครคัดค้าน แต่ลิงก้มดูแผนที่กระดาษ คำนวณระยะทางกับเวลาแล้วพูดว่า “เหลืออีกแค่ 3 ชั่วโมงก็มืดแล้ว ต่อให้ขับเร็วแค่ไหนก็ไปไม่ทัน ให้พี่สาวคนสวยพักที่ฐานของเราสักคืนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยพาเธอไปทางด่วน”
เหอเซิ่งไม่ได้ตอบทันที เขาหันไปมองซูหลาน ส่งสายตาเป็นเชิงให้เธอพูด
ซูหลานว่า “ฉันไม่มีปัญหา พวกคุณจัดการได้เลย”
ไม่ไปได้ก็ดีที่สุด ต่อให้ไป เธอก็จะหาทางหนีตอนอยู่กลางทางอยู่ดี
แต่เธอบอกพวกเขาตรง ๆ ว่าไม่ไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงดูน่าสงสัยเกินไป
ลิงแสยะยิ้ม ร้อง “โอ้โฮ!” อย่างประหลาด ก่อนเหยียบคันเร่งพารถตู้พุ่งออกจากตรอก ชนซอมบี้ที่โถมเข้ามาจนกระเด็น
ซอมบี้ที่วิ่งตามเสียงกับกลิ่นออกมารวมตัวกันเป็นฝูง พวกมันกางเล็บแยกเขี้ยว ไล่ตามรถมา ทุกครั้งที่รถเลี้ยว ก็จะมีซอมบี้จำนวนมากไล่ตามทัน
มือของซูเหมาเหมาขยับเล็กน้อยในจุดที่ไม่มีใครเห็น ต้นไม้ริมทางพลันถอนรากขึ้นจากดิน ก่อนล้มโครมครามลงกลางถนน กระแทกซอมบี้แล้วกีดขวางถนนด้านหลังรถไว้เป็นแถว ช่วยให้รถตู้ทิ้งระยะห่างจากฝูงซอมบี้ได้