“ฉูหยวน คาบหน้า จับกลุ่มกับฉันได้ไหม?”
เสียงอ่อนโยนดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดฟุ้งซ่านของฉูหยวน
ไป๋ซือโม่เดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะของเธอ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิยังติดกายมาด้วย
“เอ๊ะ……”
ฉูหยวนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า คาบถัดจากประชุมห้องคือวิชาสุขภาพจิต
เนื้อหาของคาบเรียนคือการกล่าวชื่นชมเพื่อนร่วมชั้นอย่างจริงใจ
นักเรียนคนอื่นในห้องเริ่มทำกิจกรรมตามคำสั่งกันแล้ว
ตามนิสัยเดิม ฉูหยวนคงหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง แล้วพยายามใช้ข้ออ้างว่า “หาคู่ไม่ได้” เพื่อหลบเลี่ยงกิจกรรมในคาบแบบนี้
แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คิด
ไป๋ซือโม่จ้องมองเธออยู่ตลอด
“ทำไมไม่พูดล่ะ? หรือว่ามีนัดกับใครไว้แล้ว?”
ฉูหยวนอ้าปาก แต่กลับพูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้สักประโยค
เธอทำได้เพียงส่ายหน้าแรง ๆ เส้นผมยาวสีแดงกุหลาบไหวตามการเคลื่อนไหว ดวงตาไม่กล้าสบกับไป๋ซือโม่
“อย่างนี้นี่เอง” ไป๋ซือโม่วางปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะของฉูหยวนเบา ๆ “เมื่อกี้คุณครูบอกว่าเธอมักจะอยู่คนเดียวในห้อง งั้นวันนี้เราสองคนจับกลุ่มกันนะ”
ฉูหยวนจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร
พอเสียงกริ่งเริ่มคาบดังขึ้น ไป๋ซือโม่ก็ยกเก้าอี้ของตัวเองจากข้าง ๆ มาวางชิดที่นั่งของฉูหยวน แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เงยหน้าสบตาฉูหยวนตรง ๆ