ฉูหยวนทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ความพังทลายในใจระเบิดออกมาเป็นเสียงตะโกนสิ้นหวัง
คู่ปรับตลอดกาลที่เมื่อคืนเพิ่งจูบกันก็นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้ว ชีวิตในโรงเรียนต่อจากนี้จะเอาตัวรอดยังไงเนี่ย!
ลาออก? หนีไป? หายตัวไปจากโลกมนุษย์?
ฉูหยวนคิดทุกวิธีที่พอจะทำได้แล้ว แต่จะให้ทิ้งโอกาสได้เข้าเรียนที่หามาอย่างยากลำบากไปทั้งอย่างนี้ เธอก็ทำใจไม่ลงจริง ๆ
รอยประทับที่ไป๋ซือโม่ทิ้งไว้ดูเหมือนจะไม่มีฟังก์ชันระบุตำแหน่ง แค่ปิดมันให้มิดชิดก็น่าจะ…ไม่มีปัญหาหรอกมั้ง?
เธอใช้เวลานานมากกว่าจะสงบลมหายใจลงได้ที่หลังอาคารเรียน ก่อนจะกัดฟันกำสายกระเป๋าแน่น แล้วค่อย ๆ ก้าวไปทางห้องเรียนทีละก้าว ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบอยู่บนพรมเข็ม
เธอค่อย ๆ ผลักประตูห้องเรียนเปิด เสียงอึกทึกก็ถาโถมเข้ามาทันที
พอสายตากวาดผ่านกลางห้อง ฝีเท้าของฉูหยวนก็แข็งค้างอีกครั้ง
เห็นเพื่อนร่วมชั้นกลุ่มหนึ่งยืนล้อมกันอยู่ตรงนั้น ล้อมสาวน้อยตรงกลางไว้ทั้งวง ราวกับดวงดาวทั้งฟ้ารายล้อมดวงจันทร์
สาวน้อยผมยาวสีชาที่ทอดลงถึงไหล่ มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ ก็คือไป๋ซือโม่
เธอยังคงเจิดจรัสสะดุดตาเหมือนเช่นทุกวัน กำลังรับคำชื่นชมจากทุกคนอย่างสง่าผ่าเผย
สุดยอด
“คุณไป๋เก่งเกินไปแล้ว! ฉันฟังข่าวเมื่อวานมาหมดแล้ว คุณจัดการเผ่ามารระดับลอร์ดได้ด้วย! นับตั้งแต่สำนักความมั่นคงก่อตั้งมา ไม่เคยมีใครจัดการเผ่ามารที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้เร็วขนาดนี้เลยนะ!”