ขอร้องล่ะ ออร่าเหมือนนักเลงประจำโรงเรียนแบบนี้มันอะไรกันเนี่ย!
เธอเป็นนักเรียนดีเด่นทั้งด้านการเรียนและความประพฤติ แถมยังเป็นสาวน้อยเวทมนตร์ผู้พิทักษ์เมืองด้วยนะ!
ฉูหยวนบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง แทบจะตะโกนออกมาแล้ว
แต่เธอไม่กล้าแสดงท่าทีต่อต้านแม้แต่นิดเดียว ทำได้เพียงหดคอเหมือนนกกระทา แล้วสารภาพตามตรงว่า “ฉะ...ฉันเห็นแค่นิดเดียว...นิดเดียวเอง...”
“เห็นอะไรบ้าง?” ไป๋ซือโม่ถามย้ำ
“ก็...คุณไป๋ซือโม่กำลังร้องไห้อยู่...”
“แล้วก็อะไรอีก?”
“...แล้วก็...คุณ...คุณกำลังเรียกชื่อคนอีกคนอยู่...”
พอสิ้นเสียง ฉูหยวนก็รู้สึกว่าร่างของไป๋ซือโม่ตรงหน้าเหมือนจะแข็งค้างไปชั่วขณะ
เธอรีบหดตัวหลบไปด้านข้าง
แต่กลับเห็นว่าไป๋ซือโม่ปล่อยมือจากลำต้นไม้ แล้วถอยหลังออกไปครึ่งก้าวอย่างแผ่วเบา
แก้มของเด็กสาวค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นจนเห็นได้ชัด ลามไปถึงใบหู
เธอเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างทำตัวไม่ถูก นิ้วมือขยำชายกระโปรงโดยไม่รู้ตัว ออร่าที่เมื่อครู่ยังพยายามฝืนแสดงออกมาพลันหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
“อะไรกัน...” เธอบ่นพึมพำเสียงเบา “หมายความว่า...ฉูหยวน เธอได้ยินหมดเลยเหรอ? ทั้งตอนที่ฉันเรียก ‘คุณซัคคิวบัส’ อะไรนั่น แล้วก็...คำพูดเหลวไหลของฉันด้วย...”
“ขะ...ขอโทษค่ะ!” ฉูหยวนรีบก้มคำนับเก้าสิบองศา “ฉันแค่เดินผ่านมาจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจเลย! วางใจได้ค่ะ ฉันจะไม่บอกใครเด็ดขาด! ฉันสัญญา! ฉันใช้...ใช้เกียรติของตัวเองรับประกัน!”