แทบเอาตัวรอดมาถึงห้องน้ำได้ ในห้องส้วมเล็ก ๆ ที่มิดชิด ฉูหยวนก็รู้สึกเสียทีว่าตัวเองพอจะหายใจได้บ้างแล้ว
แค่ต้องอยู่ใกล้ไป๋ซือโม่ เธอก็เครียดจนแทบระเบิดอยู่แล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องอยู่ต่อหน้าไป๋ซือโม่ที่กำลัง “อยากตอบแทนบุญคุณ”!
สายตาของเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง บวกกับความห่วงใยเป็นพิเศษที่จู่ ๆ ก็ได้รับจาก “ศัตรูตัวฉกาจ” คนนี้ สำหรับฉูหยวนแล้วช่างเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด!
ยังดีที่เมื่อกี้เธอตัดสินใจหนีอย่างเด็ดขาด!
ผ่านไปนานกว่าหัวใจที่เต้นระรัวของฉูหยวนจะค่อย ๆ สงบลง
เมื่อสมองเริ่มปลอดโปร่งขึ้นบ้าง ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้า ผลักประตูห้องส้วมออก——
วินาทีถัดมา เธอก็สะดุ้งเหมือนเห็นผี แล้วรีบหดกลับเข้าไปทันที!
“ไป๋ ไป๋ซือโม่?! ทำไมคุณมายืนอยู่ตรงนี้ล่ะ?!”
ฉูหยวนร้องออกมาด้วยความตกใจจากในห้องส้วม น้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันรอเธอเลิกเรียนแล้วกลับบ้านด้วยกันไง” น้ำเสียงของไป๋ซือโม่ฟังดูสบาย ๆ “ฉูหยวน เธอเสร็จหรือยัง ออกมาได้หรือยัง”
“ฉะ ฉัน……”
ใบหน้าของฉูหยวนแดงก่ำ
“ไม่ต้องรีบ ฉันจะรออยู่ตรงนี้เรื่อย ๆ ห้านาที สิบนาที หรือครึ่งชั่วโมงก็ไม่เป็นไร”
“เสร็จแล้ว ฉันเสร็จจริง ๆ แล้ว!”
ฉูหยวนจึงค่อย ๆ ผลักประตูห้องส้วมออกอย่างลังเล แล้วขยับตัวออกมา
จากนั้น
เธอก็เห็นไป๋ซือโม่ก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาหยุดอยู่ตรงข้างกระโปรงของเธอ
แล้วเอื้อมมือออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ฉูหยวนเกือบจะกระโดดโหยง!
ซิป——
ยังดีที่ภาพที่เธอจินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น
มือขาวเรียวคู่นั้นช่วยรูดซิปที่เธอรูดขึ้นไม่สุดให้จนสุดอย่างแผ่วเบา