ฉูหยวนวิ่งอยู่ท่ามกลางความมืด
เธอพุ่งลงบันไดโลหะสูงชันข้างเวที ก่อนกระโดดเข้าไปในบริเวณหลังเวทีที่เต็มไปด้วยความโกลาหล
“พี่... พี่เกอเลี่ยหยา...”
พอนึกถึงรูไหม้เกรียมบนหน้าอก เธอก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก
พลัง “การชำระล้างอันศักดิ์สิทธิ์” ระดับนั้น สำหรับซัคคิวบัสอย่างพวกเธอที่อาศัยอยู่ในเงามืด ย่อมไม่ต่างจากการกรอกลาวาร้อนระอุเข้าไปในเส้นเลือด
ทุกวินาทีทุกนาที การกัดกร่อนยังคงดำเนินต่อไป ความเจ็บปวดนั้นมากพอจะทำลายจิตใจอันเข้มแข็งของใครก็ตามให้พังทลาย
กลิ่นอายจาง ๆ นำทางเธอผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยเครื่องดนตรีสำรอง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูที่แง้มอยู่บานหนึ่ง
ป้ายบนประตูเอียงกระเท่เร่ พอมองออกเพียงว่าเขียนว่า “ห้องแต่งตัวนักแสดงนำ”
เมื่อมาถึงตรงนี้ กลิ่นอายจาง ๆ สายนั้นก็ราวกับถูกกรรไกรล่องหนตัดขาดฉับพลัน หายไปอย่างไร้ร่องรอย
นอกห้องแต่งตัวเงียบสนิท
บนพื้นมีตลับแป้งที่แตกกระจาย ขนตาปลอมที่ขาดวิ่น เครื่องประดับเวทีระยิบระยับ และเสื้อคลุมอีกสองสามตัวที่ถูกทิ้งไว้ด้วยความรีบร้อน
เห็นได้ชัดว่าไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หรือผู้ชม ต่างก็ถูกกำลังเสริมจากสำนักความมั่นคงที่เข้ามาภายหลังพาตัวออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว
“พี่... พี่คะ?”
ฉูหยวนค่อย ๆ ผลักประตูห้องแต่งตัวอย่างระมัดระวัง กดเสียงให้เบาจนแทบเป็นเพียงเสียงลมหายใจ
“พี่เกอเลี่ยหยา อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ?”
ไม่มีเสียงตอบรับ
มีเพียงประตูห้องเปลี่ยนชุดที่ปิดสนิทเรียงรายเป็นแถว กับตู้เสื้อผ้าสูงใหญ่สองสามใบที่ตั้งชิดผนัง ทั้งหมดเงียบงันราวกับกำลังจ้องมองเธอ