เหนือขอบฟ้า อสูรตนหนึ่งซึ่งมีปีกงอกออกจากแผ่นหลังสองข้างคว้าตัวเผยเหิง พุ่งเข้าไปในหมอกผี ไม่นานก็หายลับไป
“ศิษย์พี่!!!”
ฉงซานร่ำไห้เสียงดัง
พวกเขาไม่อาจเหาะเหินได้เหมือนอสูร ทำได้เพียงมองเผยเหิงถูกจับตัวไปต่อหน้าต่อตา
ฉินหมิงกำหมัดแน่น
ไม่ว่าอย่างไร เผยเหิงก็เป็นอาจารย์ของเขาในนาม ทั้งยังมีพระคุณถ่ายทอดวิชาให้ บัดนี้ถูกจับตัวไปเช่นนี้ เขาจึงเดือดดาลอย่างยิ่ง
แต่ผู้ฝึกยุทธ์ไม่อาจเหาะเหินได้ นี่คือจุดอ่อน อย่างน้อยฉินหมิงในตอนนี้ก็ยังเหาะกลางอากาศไม่ได้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นกำเนิดฟ้าก็เหาะเหินได้เพียงชั่วครู่ ทั้งยังไม่อาจบินสูงถึงเพียงนี้
“อาจารย์!”
เย่เหว่ยและคนอื่น ๆ ส่งเสียงสะอื้น พวกเขาต่างรู้ดีว่าการจากกันคราวนี้คงเป็นการจากกันตลอดกาล เผยเหิงแทบไม่มีโอกาสรอดชีวิต
เว้นแต่จะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น
ฉินหมิงมองอสูรที่เหลืออีกหลายตน เพลิงโทสะในใจพลุ่งพล่าน เขาพุ่งเข้าไปสังหารพวกมันทั้งหมดทันที
อสูรเหล่านี้แข็งแกร่งมาก ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมกระดูกทั่วไปไม่ใช่คู่มือของพวกมัน เพียงเวลาไม่นานก็สังหารทหารผู้ฝึกยุทธ์ไปไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าหมอกผีนอกกำแพงเมืองมีแนวโน้มจะแผ่เข้ามาด้านใน ฉินหมิงจึงรีบพาคนถอนกำลังลงจากกำแพงเมือง
“ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”
มีคนกุมศีรษะทั้งสองมือ สีหน้าเจ็บปวด ภาพนองเลือดเมื่อครู่ทำให้หลายคนหวาดผวาจนขวัญเสีย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของทุกคนก็เลื่อนไปหยุดที่ฉินหมิงโดยไม่รู้ตัว
บัดนี้อวี้ชิ่งถูกสังหารแล้ว อีกทั้งฉินหมิงยังแข็งแกร่งที่สุด และเป็นคนเดียวในกองล่าปีศาจที่รอดชีวิตกลับมาจากนอกเมือง ตอนนี้ผู้ที่มีโอกาสพาพวกเขาหนีออกจากสถานที่ผีสิงแห่งนี้ได้มากที่สุดก็มีเพียงฉินหมิง
“ข้ามีวิธีอยู่จริง ๆ บางทีอาจช่วยให้พวกเรารอดได้”
ฉินหมิงกล่าวช้า ๆ “แต่ก่อนอื่น พวกเจ้าต้องเอาวิชายุทธ์ที่ฝึกฝนออกมาให้ข้าดูก่อน”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปอย่างน่าสนใจ
เดิมทีพวกเขาคิดว่าฉินหมิงมีวิธีพิเศษอะไรจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าเขาจะคิดฉวยโอกาสรีดไถพวกเขา
“เหตุผลเล่า?”
หัวหน้าพรรคคนหนึ่งก้าวออกมาถาม