“ฉิน...ฉินหมิง เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”
หน้าบากมือเท้าเย็นเฉียบ ลนลานไปหมด
ตัวเขาวิ่งฝ่าหิมะยามค่ำคืนมาไกลหลายลี้ มืดจนมองไม่เห็นอะไร แล้วเจ้าหนูนี่ตามมาทันได้อย่างไร?
หากว่าไปสืบหาที่อยู่ของเขาจนตามมาถึงที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน ห้องนี้มีเพียงเขาที่รู้จัก อีกทั้งตลอดทั้งปีเขายังมาพักที่นี่ไม่กี่วันด้วยซ้ำ
หน้าบากถอยหลังไปสองก้าว ก่อนคลำใต้โต๊ะหยิบดาบเปิดภูเขาออกมา
เมื่อมีดาบอยู่ในมือ สีหน้าของหน้าบากก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ในที่สุดก็มีความมั่นใจขึ้นมาบ้าง
“ข้าถามเจ้า พ่อข้าตายอย่างไร?”
“พ่อเจ้าตายอย่างไร ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
หน้าบากค่อย ๆ ถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบกำแพง
น่าเสียดายที่บ้านมีประตูใหญ่เพียงบานเดียว และฉินหมิงดันยืนขวางทางที่จำเป็นต้องผ่านไว้พอดี หน้าบากจึงหนีไม่พ้น ได้แต่หดตัวอยู่ด้านในสุด
“ไม่พูดหรือ?”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาฉินหมิง เขาหิ้วมีดฆ่าหมูค่อย ๆ ลุกขึ้น พลังสังหารไร้รูปร่างแผ่กระจาย ทำให้ลมหายใจของหน้าบากชะงักไปหลายส่วน
“ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย”
“ฉินหมิง อย่าบีบคั้นข้า!”
หน้าบากกำด้ามดาบแน่นจนมือสั่น ส่งเสียงคำรามต่ำ
“แล้วถ้าข้าบีบคั้นเจ้าจะทำไม?”
ฉินหมิงฟันดาบออกฉับพลัน หน้าบากยกดาบขึ้นรับโดยสัญชาตญาณ
เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น ดาบเปิดภูเขาในมือหน้าบากขาดเป็นสองท่อนทันที
หน้าบากหน้าซีดเผือด เซถอยหลังไปหลายก้าว
“ตกลงพ่อข้าตายอย่างไรกันแน่? พวกเจ้าจงใจวางแผนลอบทำร้ายใช่หรือไม่?
พูดมา!”
ฉินหมิงฟันดาบฉับพลัน ตัดหูขวาของหน้าบากขาดสะบั้น
“อ๊าก!”
หน้าบากยกมือกุมหูแน่นโดยไม่รู้ตัว ส่งเสียงร้องโหยหวน
“ไอ้เด็กเวร ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!”
ไม่รู้ว่าหน้าบากหยิบเม็ดยาสีแดงขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวออกมาตั้งแต่เมื่อใด
เม็ดยาทั้งเม็ดเป็นสีแดงสด ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ
หน้าบากไม่ลังเล โยนเม็ดยาเข้าปากทันที
“แย่แล้ว!”
แม้ฉินหมิงจะไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่าท่าไม่ดี เขาฟันดาบออกอย่างรวดเร็ว หมายจะตัดแขนทั้งสองข้างของหน้าบาก ก่อนซักถามต่อ
คาดไม่ถึงว่าความเร็วของหน้าบากจะพุ่งขึ้นฉับพลัน เขากลิ้งตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว จนหลบพ้นได้
“ฮ่า ๆ ๆ! ไอ้หนู เจ้าตายแน่!”