“เจ้าหนู อย่ามาหลอกให้ข้าตกใจ!”
หัวหน้าลำดับเก้าตกใจจนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด เขาหันกลับไปอย่างหวาดผวา ทว่าประหลาดนัก ด้านหลังกลับไม่มีสิ่งใดอยู่เลย
“บัดซบ เจ้ากล้าหลอกข้ารึ?”
หัวหน้าลำดับเก้าด่าอย่างเกรี้ยวกราด
“ฮี่ ๆ—”
เหยียนหยางเทียนพลันหัวเราะขึ้นมา มุมปากค่อย ๆ ยกสูง ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของหัวหน้าลำดับเก้า รอยยิ้มของเขาก็ฉีกกว้างไปจนถึงใบหูในพริบตา เป็นมุมที่คนปกติไม่มีทางทำได้!
“เจอเจ้าแล้ว”
ชั่วพริบตาต่อมา ความมืดพลันปกคลุมลงมา สติของหัวหน้าลำดับเก้าพลันเลือนหาย
สายลมอ่อนพัดผ่าน ใบไม้แห้งปลิวว่อน คนทั้งสองที่เมื่อครู่ยังอยู่ตรงปากตรอกกลับหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
……
อำเภอชิงหยาง
อำเภอชิงหยางมีภูเขาโอบล้อมสามด้าน ด้านหลังพิงแม่น้ำใหญ่ อุดมสมบูรณ์ด้วยทรัพยากรและมีชัยภูมิได้เปรียบ อีกทั้งยังมีประชากรหนาแน่น
ด้วยเหตุนี้เอง อำเภอชิงหยางจึงมีแก๊งต่าง ๆ ตั้งอยู่มากมาย ขุมกำลังสลับซับซ้อน มีแก๊งใหญ่เล็กนับร้อย สำนักยุทธ์ก็มีอยู่มากจนนับไม่ถ้วน คหบดีและผู้มีอิทธิพลในชนบทหลายคนต่างซื้อบ้านเรือนในอำเภอแล้วย้ายมาตั้งหลักแหล่ง
ฉินหมิงกับพวกเดินทางอย่างเอื่อยเฉื่อยอยู่หลายวัน ในที่สุดก็มาถึง
แสงอัสดงสาดลงบนกำแพงเมือง ราวกับเคลือบไว้ด้วยชั้นทอง
รถม้าค่อย ๆ หยุดลง
“ศิษย์น้อง ถึงแล้ว”
เสียงของลี่เซิ่งหนานดังมาจากนอกรถม้า
ภายในรถม้า ฉินหมิงฝึกยืนปักหลักเสร็จแล้วจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
หลายวันมานี้ ฉินหมิงฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนบนรถม้า อาศัยผงบำรุงเลือดลมที่ยึดมาได้ช่วยให้วิชาปักหลักก้าวหน้าขึ้น นอกจากนี้ หมัดสิงอี้กับก้าวมังกรท่องเมฆาก็สำเร็จขั้นเริ่มต้นแล้ว
เมื่อมองแผงสถานะอีกครั้ง ก็พบว่ามีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อยเมื่อเทียบกับก่อนหน้า
【วิชายุทธ์ประจำตัว (ขั้นที่หนึ่ง): วิชามีดเชือดหมู (150/5000) ขั้นสมบูรณ์】
【วิชายุทธ์ระดับเก้า: วิชาปักหลักปากั้ว (130/1000) ขั้นชำนาญ】
【วิชายุทธ์ระดับเก้า: ฝ่ามือทรายเพลิง (1000/1000) ขั้นสมบูรณ์】
【วิชายุทธ์ระดับเก้า: ฝ่ามือปากั้ว (30/200) ขั้นเริ่มต้น】
【วิชายุทธ์ระดับเก้า: พลังวัวเถื่อน (420/1000) ขั้นชำนาญ】