“กล้าทำร้ายคนของแก๊งหมาป่าอำมหิต รนหาที่ตาย!”
ชายร่างกำยำหัวโล้นคนหนึ่งเปลือยท่อนบน ใบหน้ามีรอยแผลเป็นยาวพาดจากใบหูขวาลงไปจนถึงคาง ใบหูถูกเฉือนไปเกือบครึ่ง
เมื่อเห็นคนของแก๊งหมาป่าอำมหิตหลายคนถูกฟันจนแขนขาขาด ชายร่างกำยำก็ตะโกนลั่น ก่อนจะซัดหมัดเข้าใส่ศีรษะลี่เซิ่งหนาน
“ฟิ้ว!”
หมัดยังไม่ทันเข้าถึงตัว ลมหมัดก็พัดกระหน่ำมาแล้ว จนแก้มของลี่เซิ่งหนานเจ็บแปลบ อีกฝ่ายรวดเร็วเกินไป นางไม่มีเวลาชักดาบ จึงยกดาบขึ้นขวางโดยสัญชาตญาณ
“ตูม!”
คมดาบกระแทกเข้ากับแขนทั้งสองข้างของลี่เซิ่งหนานอย่างแรง พลังมหาศาลซัดร่างนางลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงลานบ้านเต็มแรง
กำแพงพังครืนลงมา เศษหินถาโถมกลบลี่เซิ่งหนานอย่างรวดเร็ว
อีกฝ่ายอยู่ขั้นหลอมเนื้อช่วงกลาง พลังเหนือกว่าฮั่วเจิงอยู่ระดับหนึ่ง กระดูกแขนของลี่เซิ่งหนานเพิ่งหักและยังไม่สมานดี หมัดนี้จึงทำให้มันหักซ้ำ ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดมาจากกระดูก
“พรวด!”
ลี่เซิ่งหนานกระอักเลือดออกมา เลือดยังปนเศษอวัยวะภายใน
ใบหน้าของนางซีดขาว หมัดนี้ทำให้นางบาดเจ็บสาหัส
“หืม น่าสนใจ ผิวหนังหนาไม่เบา”
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาชายหัวโล้น
ลี่เซิ่งหนานอยู่เพียงขั้นหลอมผิวหนังช่วงปลาย หมัดที่เขารวบรวมพลังซัดออกไปเต็มแรงกลับทำได้แค่ทำให้นางบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น
เขาก้มมองซิ่วเหนียงที่หมดสติอยู่บนพื้น แววชื่นชมวาบผ่านดวงตา
“มิน่าเล่า หัวหน้าสาขาถึงเฝ้าคะนึงถึงนางไม่วางใจ สตรีผู้นี้มีเสน่ห์ไม่ธรรมดาจริง ๆ” ชายหัวโล้นกวาดตามองเรือนร่างสมส่วนงดงามของซิ่วเหนียงขึ้นลง ก่อนจะลูบศีรษะตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้ หากซิ่วเหนียงไม่เป็นที่หมายตาของหัวหน้าสาขา ด้วยนิสัยของเขาคงลงมือกับนางตรงนี้ไปแล้ว
ชายหัวโล้นเผยสีหน้าเสียดาย เขาหิ้วซิ่วเหนียงขึ้นมาแล้วโยนนางใส่รถม้า เตรียมจากไป
“หยุดก่อน!”
ลี่เซิ่งหนานใช้ดาบเหล็กเย็นพยุงตัว ขาสั่นเทา ก่อนจะฝืนยืนขึ้นมาได้
“เจ้าเอานางไปไม่ได้!”
ลี่เซิ่งหนานกัดฟันพูด พลางขวางทางไว้
“ฮ่า ๆ!”
เมื่อเห็นภาพนั้น ชายหัวโล้นก็หัวเราะออกมา “ยังมีคนไม่กลัวตายอยู่อีกหรือ! ดี ถ้าอย่างนั้นข้าจะส่งเจ้าไปเอง!”