“นักเรียนปีหนึ่งทุกคน รวมตัวภายใน 10 นาที”
หุ่นยนต์ในห้องนั่งเล่นของเจ้าฉางฮวนส่งเสียงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็ต้องทำใจอยู่ต่อ สัญชาตญาณของเธอบอกว่า การทำให้เจ้าอวี่ขุ่นเคืองไม่มีทางได้ดีแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของเธอรู้กันหมดแล้ว เธอจะต่อต้านได้ยังไง?
บนลานกว้าง นักเรียน 20 คนยืนเรียงเป็นแถว เจ้าฉางฮวนแอบหลบอยู่หลังสุด ในปากยังคาบอมยิ้มไว้แท่งหนึ่ง
ของชิ้นเล็ก ๆ นี่ทำไมหวานขนาดนี้นะ
ตอนอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนเธอก็ชอบกินของพวกนี้ แต่เธอดันเป็นถึงเซียนผู้ยิ่งใหญ่ กินมากไปก็พาลูกศิษย์เสียคนตาม ไม่รู้ว่าใครที่เป็นโรคเบื่ออาหารไปคิดข้ออ้างขึ้นมา บอกว่าธัญพืชทั้งห้าไม่ช่วยในการบำเพ็ญ ทำให้เธอแค่จะกินข้าวยังต้องแอบกิน
“เพื่อน ขอถามอะไรหน่อย”
ชายผมแดงข้าง ๆ เหลือบมองเธอ “ฉันอยากกิน”
อยากกินจนตายไปเลยสิ!
เจ้าฉางฮวนยื่นอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีให้เขาอย่างว่าง่าย
“โรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้นลาออกได้ไหม?”
จี้จื้อเซี่ย่จิ๊ปาก “ฉันก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน”
เขาหันไปมองชายผมขาวข้าง ๆ “เฮ้ เพื่อน โรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้นลาออกได้ไหม?”
เซี่ยหวย “ไม่รู้”
จี้จื้อเซี่ย่หันมาทางเจ้าฉางฮวน “ไม่รู้”
เจ้าฉางฮวน “แล้วย้ายโรงเรียนได้ไหม?”
จี้จื้อเซี่ย่กระทุ้งแขนเซี่ยหวย “ย้ายโรงเรียนได้ไหม?”
เซี่ยหวย “ไม่รู้”
จี้จื้อเซี่ย่มองเจ้าฉางฮวน “ไม่รู้”
เจ้าฉางฮวนถอนหายใจ แล้วหยิบอมยิ้มรสลิ้นจี่ออกมายื่นให้จี้จื้อเซี่ย่อย่างเงียบ ๆ “แล้วย้ายห้องได้ไหม?”
จี้จื้อเซี่ย่เหลือบมอง อยากเก็บอมยิ้มไว้กินคนเดียว แต่เขาก็ตอบไม่ได้จริง ๆ
เขายื่นอมยิ้มให้เซี่ยหวย “ย้ายห้องได้ไหม?”
เซี่ยหวยมองอมยิ้มเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแกะห่ออย่างรวดเร็วแล้วเอาเข้าปาก จากนั้นก็หันไปมองเด็กหนุ่มหัวมัลเล็ตสีเขียวที่อยู่ข้าง ๆ “เพื่อน ย้ายห้องได้ไหม?”
เจียงไหลกำมือจนดังกรอบแกรบ แล้วแบมือยื่นไปทางเซี่ยหวยเงียบ ๆ
เซี่ยหวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงอมยิ้มออกจากปากแล้วยื่นให้เธอ
เจียงไหล “……”
“เจ้าฉางฮวน จี้จื้อเซี่ย่ เซี่ยหวย ออกมาแถวหน้า!”
ทั้งสามคนกำลังรอฟังข่าวที่ส่งกลับมา พอได้ยินเสียงก็ยังไม่ทันตั้งตัว สมาธิของพวกเขาจดจ่ออยู่มาก เพียงแต่ไปจดจ่อผิดเรื่อง
คอเสื้อของเจ้าฉางฮวนถูกกระชากจนคอเธอตึง
“เจ้าฉางฮวน จี้จื้อเซี่ย่ เซี่ยหวย ออกมาแถวหน้า!”
เธอถูกหิ้วไปไว้แถวหน้าสุด
ทั้งสามคนต่างอมอมยิ้มไว้คนละแท่ง
ซิงเสียง “ทวนสิว่าเมื่อกี้ฉันพูดอะไรไป”
เหม่อลอยอยู่ใช่ไหม?
“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
เจียงไหลแอบเช็ดเหงื่อ โชคดีที่เมื่อกี้เธอไม่ได้รับอมยิ้ม ไม่อย่างนั้นคงได้ขึ้นไปยืนบนเวทีด้วยแล้ว……
จี้จื้อเซี่ย่ “ก็ครูฝึกไง!”
ครูฝึกหันไปมองเจ้าฉางฮวน
เจ้าฉางฮวนขยับอมยิ้มด้วยปลายลิ้นอย่างประหม่าไปอีกข้าง
เผชิญหน้ากับครู ผ่านมาหลายปีแล้วความหวาดกลัวก็ยังไม่เคยจางหาย
“ครูฝึกที่เก่งกาจ!”
ครูฝึกหัวเราะด้วยความโมโห แล้วหันไปมองเซี่ยหวย
เซี่ยหวย “ซิงเสียง ครูฝึกซิง ลำดับวัว ลำดับที่ 5”
เจ้าฉางฮวนกับจี้จื้อเซี่ย่หันมามองกันอย่างตกตะลึง “เดี๋ยวนะ เพื่อน?”
[ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง พี่ชายคนโปรดของคุณโทร. มาแล้ว ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง พี่ชายคนโปรดของคุณโทร. มาแล้ว ติ๊ง……]
นักเรียนทั้ง 18 คนแอบเม้มปาก ก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง ราวกับทุกคนต่างนึกถึงเรื่องเศร้าขึ้นมาได้ในเวลาเดียวกัน
จี้จื้อเซี่ย่ทำหน้าเหยเก เอามือบีบมุมปากไว้ “แย่แล้ว อมยิ้มแท่งแรกของฉัน”
เซี่ยหวยยังคงไร้สีหน้า เขาเงียบ ๆ หันไปมองเจ้าฉางฮวน แต่กลับสังเกตเห็นสีหน้าไม่น่าดูของซิงเสียง
เจ้าฉางฮวนลองแตะสมอง แต่ยังไม่ทันได้แตะ กำไลที่ข้อมือก็ถูกซิงเสียงกระชากออกไป
“ระดับ B อาศัยแพ็กเกจอาหารถึงได้เข้าโรงเรียน แต่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ”
สภาพจิตใจแบบนี้ ไม่กลัวตายอยู่ในสนามรบหรือไง!
เจ้าฉางฮวนเองก็จนปัญญาอยู่เหมือนกัน
ช่วยเข้าใจคนที่ข้ามเวลามาหลายพันปีหน่อยเถอะ ว่าเธอไม่มีนิสัยปิดเสียงตอนเข้าประชุมแล้วน่ะ!
ซิงเสียง “ทุกคน เตรียมตัว 10 นาที การทดสอบเปิดภาคเรียนของพวกคุณคือไปล่าเผ่าประหลาดในป่าหยุนหยา เผ่าประหลาดหนึ่งตัวได้ 1 คะแนน ระหว่างนั้นสามารถแย่งคะแนนของคนอื่นได้ ไม่สนว่าจะบาดเจ็บหรือตาย”
“ไม่สนว่าจะบาดเจ็บหรือตาย!?” นักเรียนคนหนึ่งทนไม่ไหว “ครูฝึกซิง นี่มันไม่สมเหตุสมผล!”
“ไม่สมเหตุสมผล!?” ซิงเสียงแค่นเสียง พลางโยนสมองของเจ้าฉางฮวนเล่น “พวกคุณอยู่ที่โรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้น เบื้องหน้าคือแนวหน้าของดาวหุ้นตุ้น ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องเตรียมใจพร้อมตายได้ทุกเมื่อ”
“โรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้นไม่ใช่ที่เล่นขายของ ไม่มีโอกาสมากมายให้พวกคุณลองผิดลองถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เผ่าประหลาดในสนามรบยิ่งไม่มีทางบรรลุธรรมเพียงเพราะพวกคุณยังเป็นนักเรียน!”
“ครั้งนี้ ใครอยู่ครบ 7 วันจะได้ 100 คะแนน ถือว่าผ่าน ส่วนคนที่ไม่ผ่าน……”
ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง เจ้าฉางฮวนรู้สึกผิดอยู่บ้าง
มองเธอทำไมกันเล่า?!
ซิงเสียง “คนที่ไม่ผ่านต้องทำความสะอาดห้องน้ำหนึ่งเดือน และลดระดับหุ่นรบ!”
“ระดับ B บางคนต้องพยายามหน่อยนะ หาเครื่องจักรระดับ C ให้โรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้นสักเครื่องก็ไม่ง่าย ฉันยังต้องไปขอหุ่นรบระดับ C เครื่องแรกของโรงเรียนนายร้อยหุ้นตุ้นจากโรงเรียนอื่นเลย”
เจ้าฉางฮวนยิ้มทั้งที่ไม่ยิ้ม
จงใจเล่นงานกันใช่ไหม?!
จี้จื้อเซี่ย่ “ครูฝึก หุ่นรบช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ได้อย่างมาก ในเมื่อคุณบอกว่าพวกเราต้องลงสนามรบ การลดระดับหุ่นรบของนักเรียนก็เท่ากับเอาชีวิตทุกคนมาล้อเล่น”
ซิงเสียงเพิ่งนึกขึ้นได้ มัวแต่จัดการเธอจนลืมจัดการเจ้าผมแดงนี่ไป
“พวกคุณไม่ใช่นักเรียนทหารธรรมดา แต่เป็นกองกำลังสำรองของดาวหุ้นตุ้น วันนี้ฉันจะสอนบทเรียนแรกให้พวกคุณ ในฐานะทหาร ต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างไม่มีเงื่อนไข!”
“ที่นี่ กฎของฉันก็คือกฎ!”
เซี่ยหวยกัดอมยิ้มจนแตก “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไม่ค่อยมีระเบียบเลยนะ”
เจ้าฉางฮวน “พรืด!”
จี้จื้อเซี่ย่หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง แย่แล้ว อมยิ้มแท่งที่สองของฉัน!
นักเรียนข้างหลังก็อยากหัวเราะเหมือนกัน ต่างก้มหน้าลงพร้อมกันอย่างรู้ใจกัน
ซิงเสียงเห็นทุกคนก้มหน้าก้มตา ไม่ยอมมองเขาสักคน ราวกับมีเงินตกอยู่บนพื้น สีหน้าจึงยิ่งไม่น่าดู
“สนุกกันมากใช่ไหม? ในเมื่อมั่นใจนักว่าไม่ต้องฟังฉัน งั้นเจ้าฉางฮวน จี้จื้อเซี่ย่ เซี่ยหวย คะแนนเริ่มต้น 500 คะแนน”
เจ้าฉางฮวน “?”
ซิงเสียง “หัวเราะสิ ทำไมไม่หัวเราะแล้วล่ะ?”
“ฉันชอบตอนที่พวกคุณมีความสุขเมื่อกี้มากกว่า”
ของดีที่ตกลงมาจากฟ้าอย่ารับเด็ดขาด ไม่โดนทับตายก็โดนลวกตาย!
นี่จะให้พวกเขาสามคนเป็นเป้าซ้อมยิงหรือไง?!
เจ้าฉางฮวน “รวมทีมได้ไหม?!”
ซิงเสียงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ถ้าคุณแน่ใจว่าเพื่อนร่วมทีมเป็นคน ไม่ใช่หมาป่าน่ะนะ”
เขาไม่ได้ห้ามการรวมทีม คะแนน 500 กับ 1 คะแนนก็เหมือนคนธรรมดากับชนชั้นสูง ถ้าเจ้าฉางฮวนทำให้นักเรียนคนอื่นยอมช่วยเธอได้จริง นั่นก็เป็นความสามารถของเธอเอง
นายพลแค่กำชับให้ดูแลเจ้าฉางฮวนหน่อย ไม่คิดว่าจะมีของแถมโผล่มาด้วยอีกคน
ซิงเสียง “ขอเตือนทุกคนด้วยความหวังดี ป่าหยุนหยาแย่งคะแนนของคนอื่นได้ ใครอยู่รอดจนถึงท้ายที่สุดจะได้เพิ่ม 100 คะแนน คะแนนเป็นตัวกำหนดชีวิตในโรงเรียนนายร้อยของพวกคุณ”
“จะซื้อวิชายุทธ์ น้ำยาวิวัฒนาการ หรือม้วนคัมภีร์แดนทดสอบไหวหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับคะแนน คะแนนยังเกี่ยวข้องกับว่าพวกคุณจะเรียนจบได้หรือเปล่า หากสะสมคะแนนไม่ถึง 100,000 ภายในสี่ปี ก็ต้องเรียนซ้ำชั้น”
จี้จื้อเซี่ย่ “ให้ตายสิ เผ่าประหลาดหนึ่งตัวได้ 1 คะแนน แบบนี้ต้องฆ่าหนึ่งแสนตัวเลยนะ!”
นักเรียนคนหนึ่งถาม “ครูฝึก คะแนนเท่าไรถึงจะเลื่อนจากปีหนึ่งเป็นปีสอง?”
ซิงเสียงพยักหน้า “ถามได้ดี 5,000 คะแนน เพราะฉะนั้นคนที่มีความสามารถอาจเรียนจบได้ตั้งแต่วันเปิดภาคเรียน วิชาหลังจากนี้ไม่เข้าเรียนก็ได้”
ดวงตาของเจ้าฉางฮวนกับจี้จื้อเซี่ย่าพลันเป็นประกาย
พวกเขาไม่รู้ว่าจะลาออกได้หรือเปล่า แต่รู้แล้วว่าไม่เข้าเรียนก็ได้
เจ้าฉางฮวนถูมือ ทันใดนั้นก็ไม่กลัวแล้ว “ครูฝึก ถ้าฉันได้ 500 คะแนนนี้ แล้วอยู่รอดจนถึงคนสุดท้ายล่ะ?”
ซิงเสียงหัวเราะเย็นชา “งั้นก็เป็นของคุณ”
ระดับ B คนหนึ่งจะอยู่รอดได้อย่างไร เมื่ออยู่ท่ามกลางกลุ่มระดับ S ทั้ง 17 คน? ถ้าเธอมีความสามารถขนาดนั้น การให้ 500 คะแนนไปก็ไม่ถือว่าเสียเปล่า
อีกอย่าง……เงื่อนไขคือเธอต้องชนะ เขาไม่ได้บอกว่าการทดสอบมีแค่นี้
เขาโยนลูกแก้วให้ทุกคน “เจออันตรายอย่าฝืน บีบลูกแก้วให้แตกแล้วจะมีเกราะป้องกัน ซึ่งทนการโจมตีของลำดับ 8 ได้ แต่ก็เท่ากับถูกคัดออก”
“ตอนนี้มีเวลา 10 นาที! หลังออกเดินทาง อุปกรณ์เก็บของของทุกคนจะถูกปิดผนึก!”
ชุดคนละชุดปรากฏขึ้นตรงหน้า เจ้าฉางฮวนไม่ได้กลับหอพัก แต่เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ แล้วรื้อกระเป๋าหาของที่เอาเข้าการทดสอบไปได้อย่างบ้าคลั่ง
“รุ่นน้องคนน่ารัก~ คุณต้องการแว่นมองกลางคืนนี้~ หรือสเปรย์ไล่แมลงนี่~”
เจ้าฉางฮวนประสานมือ “โอ้~ ท่านเทพห้องน้ำผู้ทรงเกียรติ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ”
ท่านเทพห้องน้ำเกือบล้มทั้งยืน
“แค่ก!! ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการผ้าพันแผลทางการแพทย์นี่~ หรือแคปซูลทำน้ำให้บริสุทธิ์นี่~”
เจ้าฉางฮวนยัดของใส่กระเป๋า “พูดมาตรง ๆ เถอะ ราคาเท่าไร”
“ไม่แพง ไม่แพง ชิ้นละ 100 สตาร์!”
เจ้าฉางฮวนกำลังจะใช้สมองจ่ายเงิน แล้วก็นึกขึ้นได้กะทันหัน……
“สมองของฉันถูกครูฝึกยึดไปแล้ว รุ่นพี่ให้ฉันไปก่อนนะ พอกลับมาแล้วจะคืนให้”
เหมยเลียงซิงขมวดคิ้ว “ไม่ได้หรอก ธุรกิจเล็ก ๆ ไม่ให้ติดหนี้!”
เจ้าฉางฮวนเห็นจี้จื้อเซี่ย่เดินผ่านห้องน้ำมา จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“อย่างนั้นหรือ~?”
เหมยเลียงซิงเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วตัวสั่นขึ้นมา