เจ้าอวี่หยิบถ้วยชาขึ้นมา สีหน้าเย็นชา “ส่วนแก เจ้าฉางเล่อ”
“ฉันอยากเห็นผลสอบของแกในการสอบเปิดเทอม ขอแค่ผลลัพธ์ ถ้าไม่ติดสามอันดับแรก เงินค่าขนมโดนตัดหมด แล้วครูฝึกของแกก็จะ ‘ดูแล’ แกเป็นอย่างดี”
รูม่านตาของเจ้าฉางเล่อหดวูบ ขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปคุกเข่า แต่พอถูกเจ้าอวี่จ้องเขม็ง เขาก็ฝืนไม่ให้ขางอลง “แล้วฮวนฮวนล่ะ...”
เจ้าอวี่วางถ้วยลง “ถ้าไม่ติดสามอันดับแรก ปีนี้แกก็ห้ามเจอเธอ”
เจ้าฉางเล่อแข็งค้าง เจ้าเจี้ยนกั๋วกับไต้หมิงจู่เห็นลูกชายตัวเองเหมือนกำลังกลายเป็นหิน แถมยังดูเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ไปด้วย
ทั้งสองสบตากัน
ช่วยไม่ได้
พี่ใหญ่ตระกูลเจ้าเป็นคนตัดสินใจ แม้แต่เขาที่เป็นพ่อยังต้องเรียกลูกชายคนโตว่าหัวหน้า
ไต้หมิงจู่ก็รู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่การส่งลูกไปโรงเรียนนายร้อยเป็นมติที่ทุกคนเห็นพ้องกัน
ลูกหลานตระกูลเจ้าจะเป็นดอกไม้ในเรือนกระจกไปตลอดชีวิตไม่ได้ รุ่นก่อน ๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่ถ้าร่างกายของเจ้าเจี้ยนกั๋วอ่อนแอกว่านี้อีกนิด เขาอาจตกใจจนหมดสติไปจริง ๆ ก็ได้
เจ้าฉางฮวนเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเจ้า ต่อให้เธอทำอะไรผิดไปบ้าง แต่เธอก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง “หัวหน้า เจ้าสาม พวกแกคิดว่าน้องสาวมีศัตรูหรือเปล่า? เรื่องนี้ปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด! เมื่อกี้ฮวนฮวนโดนชนจนตกลงไปนะ!”
“กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าพวกเราเลย! แล้วเรื่องที่ฮวนฮวนตกลงไปในทะเลสาบที่โรงเรียน เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ เหรอ?”
เจ้าอวี่ยกมือขึ้นนวดขมับอย่างปวดหัว “ฉันจะตรวจสอบ แล้วก็จะจัดการให้เรียบร้อย”
น้องสาวคนนี้ของเขา ยิ่งโตยิ่งทำให้คนเป็นห่วง ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นเด็กว่าง่ายและรู้ความแท้ ๆ
เด็ก ๆ ซุกซนก็พอว่า แต่ตอนนี้ถึงขั้นมีคนคิดเอาชีวิตแล้ว นี่คิดว่าเขาตายไปแล้วหรือไง?
เจ้าฉางเล่อยังคงแตกสลายอยู่...
ปีนี้ห้ามเจอกันเลย...?
ไม่กล้าคิด ไม่กล้าคิดเลยจริง ๆ
ก็ว่าแล้ว คนที่สนิทกันยิ่งรู้ดีว่าควรแทงมีดลงตรงไหน
เช้าวันต่อมา
เจ้าฉางเล่อถูกไล่ไปโรงเรียน ทั้งคนทั้งเตียงถูกยกขึ้นยานบินส่งไปที่นั่นเลยทีเดียว หุ่นยนต์ขนย้ายฝีมือไม่เอาไหน สั่นจนปลุกเขาตื่นตั้งสองครั้ง
“พี่เจ้า! น้องสาวพี่ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
คนที่อารมณ์เสียหลังตื่นนอนเป็นประจำตอบว่า “น้องสาวฉันยังมีชีวิตอยู่ แต่แกจะยังมีชีวิตอยู่ไหม ฉันไม่แน่ใจ”
อีกฝ่ายกลืนน้ำลาย ยกน้ำสารอาหารในมือขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “เอาหน่อยไหม?”
“ได้ยินว่าวันนี้ฝึกในห้องจำลอง ต้องประมือกับเผ่าประหลาดแบบตัวต่อตัว กินพลังจิตมากเลยนะ”
เจ้าฉางเล่อรับมา
“ได้ยินหรือยัง? เซี่ยกวนหลานจะโดนลงโทษ”
“เพราะไอ้คนที่คอยตามตื๊อนั่นน่ะเหรอ? ไม่เห็นจำเป็นเลย แค่ระดับ B เอง แต่เซี่ยกวนหลานมีพลังจิตระดับ S นะ”
“เจ้าฉางฮวนเป็นอะไรหรือเปล่า? ตัวเองไปชนคนอื่นแล้วยังจะลงโทษเขาอีก?”
“โรงเรียนนายร้อยอันดับหนึ่งรับคนที่นิสัยมีปัญหาแบบนี้ด้วยเหรอ? พูดแล้วก็หงุดหงิด”
“ช่างเถอะ คิดเรื่องการทดสอบวันนี้ก่อนดีกว่า ฉันแอบกลัวนะ ความรู้สึกตอนห้องจำลองสูบพลังจิตจนเกลี้ยงน่ะทรมานยิ่งกว่าบาดเจ็บอีก”
“มีอะไรที่พูดไม่ได้? ฉันจะพูด! ทำโรงเรียนเสียบรรยากาศไปหมด”
เสียงกระซิบกระซาบรอบตัวดังไม่ขาดสาย วนเวียนอยู่กับคำสำคัญไม่กี่คำ เซี่ยกวนหลาน คนที่คอยตามตื๊อ และระดับ B ที่ใช้เส้นเข้ามา
เจิ้งเกนเห็นน้ำสารอาหารในมือเจ้าฉางเล่อถูกบีบจนแตก ก็เผ่นหนีไปไกลสามเมตรด้วยความตกใจ
“พี่...พี่เจ้า ไม่งั้นให้ผมไปเอาคืนแทนน้องสาวพวกเราดีไหม?”
เจ้าฉางเล่อค่อย ๆ หันมา ใบหน้ามีรอยยิ้ม “น้องสาวพวกเรา?”
“ไม่ ไม่ ไม่! พี่ฮวน! พี่ฮวน!” เจิ้งเกนรีบประจบเจ้าฉางฮวนด้วยคำชมหวานหูอย่างรู้กาลเทศะ
เขารู้จักพี่น้องเจ้าฉางเล่อตั้งแต่เด็ก เจ้าฉางเล่อทำท่าวางมาดจริงจังแบบนี้ ที่จริงก็เป็นพี่คลั่งรักน้องสาวขั้นหนัก!
ตั้งแต่เด็กเขาก็สาบานอย่างเอาจริงเอาจังว่าจะเป็นศัตรูกับพวกพี่คลั่งรักน้องสาว
น่าเสียดายที่หมัดของเจ้าฉางเล่อหนักเกินไป ต่อให้เจ้าฉางฮวนแอบขโมยกางเกงในของเซี่ยกวนหลาน เขาก็ยังต้องชมว่าเจ้าฉางฮวนตาถึง...
เป็นคนต้องมีมโนธรรม... (ฉบับชีวิตรันทด)
หลายวันติดกัน เจ้าฉางฮวนไม่ได้ออกจากบ้านเลย สมองของเธอค้นดูประวัติศาสตร์และข้อมูลทั้งหมดได้ ตั้งแต่ดาวล้านพันลอยเกิดการเปลี่ยนแปลง อุณหภูมิสูงขึ้น วันสิ้นโลกมาถึง มนุษย์ได้รับผลกระทบจนกลายเป็นซอมบี้ ส่วนพืชพรรณกลายเป็นเผ่าประหลาด
ถึงอย่างนั้นดาวล้านพันลอยก็ยังอยู่อาศัยได้ เพียงแต่มีอันตรายอยู่เสมอ มนุษย์คิดค้นอาวุธหลากหลายชนิดขึ้นมาเพื่อแย่งชิงโอกาสรอดชีวิตให้ทุกคน
แต่หลังจากนั้น กำแพงกั้นโลกก็แตกสลายลงอย่างต่อเนื่อง หลายพื้นที่ปรากฏเผ่าประหลาดขึ้น เผ่าประหลาดพวกนั้นแตกต่างจากพืชกลายพันธุ์บนดาวล้านพันลอย พวกมันมีสติปัญญา ถึงขั้นเรียนรู้ความเจริญของอารยธรรมได้
ในครั้งนั้นเอง มนุษย์ก็เริ่มวิวัฒนาการครั้งที่สอง ราวกับปลาที่วิวัฒนาการให้มีเหงือก และสัตว์บนบกที่งอกขาขึ้นมา
พวกเขากำลังปรับตัว จากอาวุธร้อน สู่พลังพิเศษที่ใช้ต่อกรกับซอมบี้ และมาถึงเส้นทางฝึกฝนใหม่ทั้งเก้าสายในปัจจุบัน
ดาวล้านพันลอยพังยับเยิน เผ่าแมลงต่างทยอยกันบุกมา หลังจากยืนหยัดมาได้หนึ่งร้อยปี มนุษย์ก็เริ่มอพยพออกสู่อวกาศ
เจ้าฉางฮวนคาบถุงน้ำสารอาหารไว้ มองยานบินที่แล่นไปมานอกหน้าต่าง
หลังจากเห็นหุ่นรบของเจ้าอวี่ในวันนั้น โลกทัศน์ของเธอก็พังทลายลง หุ่นรบที่เธอรู้จักมีแค่ทรานส์ฟอร์เมอร์สจากก่อนทะลุมิติมาเท่านั้น...
หลังจากนั้น...
“สำนักถัง ตระกูลโม่ ตระกูลกงชู”
นี่คือทั้งหมดที่เธอรู้ แต่เมื่อเทียบกับความก้าวหน้าของโลกปัจจุบันแล้ว...ห่างกันลิบลับ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ไต้หมิงจู่เปิดประตูเข้ามา “ฮวนฮวน เก็บกระเป๋าเรียบร้อยหรือยัง? ถึงเวลาไปโรงเรียนแล้ว”
เจ้าฉางฮวนพยักหน้า ต่างหูของเธอเป็นอุปกรณ์มิติ ใส่ของที่เตรียมไว้ทั้งหมดได้ เป็นสินค้าที่บริษัทของครอบครัวผลิตขึ้น
พลังปราณในดาวเคราะห์ต่าง ๆ ของจักรวาลเบาบางมาก จึงทำได้เพียงสกัดยาออกมาจากธาตุในแร่ของดาวเคราะห์ต่าง ๆ ตระกูลเจ้าเป็นกลุ่มทุนใหญ่ของสหพันธ์ ผูกขาดอุตสาหกรรมเหมืองแร่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ จึงทำธุรกิจทั้งอุตสาหกรรมการทหาร หุ่นรบ ยานอวกาศ ยา และน้ำสารอาหาร
เพราะงั้นถ้าไม่ขยันให้ดี เธอก็ต้องกลับบ้านไปรับมรดกสิบสองจิงสตาร์
หน่วยนับตัวเลขเฉพาะกลุ่มสุด ๆ เลยนะ~ ก็คือเลขศูนย์สามสิบสองตัวต่อจากสิบสองนั่นแหละ
เธอเคยเห็นเลขศูนย์เยอะขนาดนี้แค่บนอินเทอร์เน็ตเท่านั้น...
แต่ธุรกิจของตระกูลเจ้ามีเยอะ ตัวเลขนี้เป็นเพียงมูลค่าประเมินของตระกูลเท่านั้น เงินทุนหมุนเวียนมีแค่ 4,800 ล้านล้าน
เพราะงั้นเธอถึงได้มาเสวยสุขไง~~ ชีวิตลำบากในโรงเรียนนายร้อยก็ให้เจ้าฉางเล่อไปลิ้มรสให้เต็มที่เถอะ!
ผู้หญิงเก่งต้องกินดีอยู่ดี แล้วก็มีเงินเต็มกระเป๋า!!
“แม่ หนูจะไปโรงเรียนไหนเหรอ?”
ไต้หมิงจู่ตอบว่า “พี่ใหญ่ของลูกจัดการไว้ บอกว่ามีเรื่องเซอร์ไพรส์ แม่กับพ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“อยู่ข้างนอกอย่าปล่อยให้ตัวเองลำบาก เงินไม่พอก็บอกแม่ หรือโทรหาพี่สาวคนที่สองก็ได้”
“สบายใจได้เลยค่ะ จะยังไงหนูก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองลำบากหรอก~”
เธอขึ้นยานอวกาศไป เจ้าอวี่ที่ทำหน้าขรึมยังวางมาดเก่งกว่าเธออีก!
เธอเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ผ่านด่านเคราะห์มาแล้วนะ
ถึงตอนนี้จะเป็นแค่ระดับ B ก็เถอะ...
ไต้หมิงจู่เช็ดน้ำตาพลางโบกผ้าเช็ดหน้า “หัวหน้า ฝากดูแลฮวนฮวนให้ดีนะ! อย่าให้ใครรังแกเธอเด็ดขาด”
เจ้าอวี่พยักหน้า
ดูแลอะไร?
พ่อไม่ได้ซื้อบ้านให้เธอ แถมยังจ่ายค่าน้ำสารอาหารตลอดปีของโรงเรียนให้แล้วเหรอ? พี่สาวคนที่สองก็ไม่ได้ปรับปรุงหอพักนักเรียนทั้งตึกให้เธอใหม่หรอกเหรอ?
ตอนนี้ทำเป็นไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็โยนบทตัวร้ายมาให้เขาอีกแล้ว
“ผมเข้าใจแล้ว”
เจ้าฉางฮวนรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่ก็บอกไม่ถูก
เธอไม่ได้กำลังจะไปโรงเรียนเพื่อเสวยสุขหรอกเหรอ?
ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกำลังไปตายยังไงไม่รู้?
“จริงสิ! แม่!! หนูย้ายโรงเรียนแล้ว อย่าลืมถอนเงินลงทุนจากโรงเรียนนายร้อยอันดับหนึ่งด้วยนะ!!”
นั่นมันเงินทั้งนั้นเลยนะ!!
ไต้หมิงจู่โบกผ้าเช็ดหน้า สะอื้นจนพูดไม่ออกแล้วพยักหน้า จนกระทั่งยานบินค่อย ๆ บินห่างออกไป
เจ้าฉางฮวนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปตายจริง ๆ
ไม่ได้ล้อเล่นนะ...
“พี่ใหญ่ ผมจะไปโรงเรียนไหน?”
เจ้าอวี่มองข้อมูลนักเรียนบนสมองกับข้อมูลครูฝึกของห้อง S รุ่นนี้ พอได้ยินเสียงก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ไปถึงแล้วก็รู้เอง เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้แล้ว”
เจ้าฉางฮวนมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างตื่นเต้น
ยานอวกาศลำนี้สุดยอดไปเลย! ถึงกับเหยียบทะลุห้วงมิติได้เหมือนผู้แข็งแกร่งขั้นต้งซวี!
ต้องรู้ก่อนว่าถ้าคนธรรมดาเข้าไปอยู่ในห้วงมิติที่ถูกฉีกขาดก็จะถูกบดเป็นชิ้น ๆ ทันที แต่ตอนนี้กลับคิดค้นเครื่องวาร์ปขึ้นมาได้ ทำให้คนหายตัวไปโผล่อีกที่หนึ่งในพริบตา
ศักยภาพของมนุษย์น่ากลัวจริง ๆ
เจ้าอวี่วางบัตรใบหนึ่งลง “สองร้อยล้านสตาร์”
“ให้ฉันเหรอ?”
เจ้าอวี่เงยหน้าขึ้น ปลายนิ้วเคาะเข่าเบา ๆ “การสอบเปิดเทอมกินเวลาหนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นนักเรียนทุกคนจะได้รับหุ่นรบกับอาวุธ หุ่นรบพื้นฐานส่วนใหญ่ก็เป็นของพัง ๆ ต้องให้นักประดิษฐ์หุ่นรบปรับแต่ง แถมการบำรุงรักษาอาวุธก็ต้องใช้สตาร์”
“น้อยไปหรือเปล่า?”
เจ้าอวี่ตอบว่า “เริ่มโลภแล้วสินะ”
เจ้าฉางฮวนไม่สนใจอยู่แล้ว ไม่ว่าจะหุ่นรบหรืออาวุธ การปรับแต่งก็คงเป็นแค่พิธีการเสียส่วนใหญ่ หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการบำเพ็ญเซียนมาทั้งชีวิตมาหลายพันปี ชาตินี้เธอตั้งใจจะนอนเฉย ๆ ให้เต็มที่!!
“คิดเรื่องอาวุธไว้ล่วงหน้าด้วย ลำดับวัวส่วนใหญ่ใช้นวมชก ค้อนใหญ่ หรือดาบใหญ่”
หุ่นรบสำคัญก็จริง แต่พลังของหุ่นรบขึ้นอยู่กับพลังของตัวเอง โดยทั่วไปคนที่มีลำดับห้าขึ้นไปจะไม่ค่อยใช้หุ่นรบง่าย ๆ
หน้าโรงเรียน
เมื่อเห็นประตูสีดำสนิท เจ้าฉางฮวนก็รู้สึกเหมือนเท้าถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ก้าวต่อไปไม่ออก
เจ้าอวี่ถามว่า “ไปสิ?”
“พี่ใหญ่ นี่คือโรงเรียนที่ฉันต้องเข้าเหรอ...?”
เจ้าอวี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เป็นยังไงบ้าง? ไม่เลวใช่ไหม?”
นี่คือเซอร์ไพรส์ที่เขาตั้งใจเลือกมาอย่างดี