“พี่ใหญ่——”
ฟางเวยเตรียมใจมาก่อนแล้ว ก้าวเดียวพุ่งเข้าไปทันที ใช้ไหล่ของตัวเองดันวงกบประตูไว้แน่น
“อย่าปิดประตู! พี่ใหญ่! วันนี้ผมไม่ได้มาหาเรื่อง!”
หน้าของฟางเฉียงดำคล้ำจนน่ากลัว กัดฟันพูดว่า “ฟางเวย แกยังมีหน้ามาหาฉันอีกเหรอ?”
“พี่ใหญ่ ฟังผมพูดก่อน วันนี้ผมไม่ได้มาหาเรื่องจริง ๆ! ผมมา——”
“อะไร? มาอวดว่าหาเงินได้แล้วงั้นเหรอ?”
ฟางเฉียงแค่นหัวเราะ ตัดบทฟางเวยทันที “พวกเราสองคนตัดพี่ตัดน้องกันไปนานแล้ว ถ้าแกเก่งก็ไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ของแกเอง อย่ามารบกวนฉัน!”
อยู่หมู่บ้านเดียวกัน เขาจะไม่รู้เรื่องของฟางเวยช่วงนี้ได้ยังไง?
อีกอย่างต่อให้เขาไม่ใส่ใจ พวกปากเปราะก็ยังวิ่งมาเล่าให้ฟังถึงหน้าเขาอยู่ดี
“ไม่ใช่!”
ฟางเวยส่ายหน้าสุดแรง รีบยกถุงของนั้นขึ้นไปตรงหน้าฟางเฉียง พูดอย่างร้อนรน “วันนี้ผมมา ก็เพื่อเอาของกินมาให้พี่ พี่สะใภ้ แล้วก็หลาน ๆ!”
“วันนี้ผมไม่ได้ล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่งบนเขาเหรอ? นี่เป็นเนื้อลูกหมู แล้วก็ลูกอมนมกับน้ำมัน——”
“เอากลับไป”
ฟางเฉียงกลับไม่แม้แต่จะชายตามองของในมือเขา พูดเสียงเย็นว่า “ฟางเวย ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่มีน้องชายอย่างแก”
“ต้าเฉียง ใครน่ะ?”
ในลานบ้านมีเสียงผู้หญิงที่ค่อนข้างอ่อนแรงดังขึ้น ตามมาด้วยร่างบอบบางค่อนข้างผอมเดินออกมาจากด้านหลังฟางเฉียง