“พี่สะใภ้ตอนนั้น……ตอนนั้นถูกแกทำให้แท้งลูก!”
อู๋เส้าหลี่เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา สีหน้าก็แย่ลงทันที ความอารมณ์ดีเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น
“ไม่ใช่แค่ลูกในท้องที่เสียไป ยังทำร่างกายพี่สะใภ้เสียหายอีกด้วย!”
“ตอนนั้นถ้าไม่ใช่ลุงรองที่ยอมให้พี่ใหญ่ยืมเงิน พาพี่สะใภ้ไปโรงพยาบาลละก็ คงไม่ได้อยู่มาจนถึงทุกวันนี้หรอก”
“พี่เขาตอนนั้นสาบานต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ว่าจะไม่นับแกเป็นน้องชายอีกต่อไป!”
“หลายปีมานี้ พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็มีลูกแค่คนเดียว!”
“แกคิดยังไงกันแน่ ถึงได้คิดจะไปขอให้พวกเขาช่วย?”
“ฉัน......ฉันจำได้สิ”
น้ำเสียงของฟางเวยเริ่มแหบพร่า
ปีที่ซานยาเกิด เขาเริ่มติดการพนันอย่างหนัก จนสุดท้ายเอาของมีค่าในบ้านไปเล่นเสียหมดเกลี้ยง และในคืนหนึ่ง เขาก็แอบปีนเข้าไปในบ้านของพี่ใหญ่
เขาหยิบเงินในบ้านพี่ใหญ่ออกมาได้สิบกว่าหยวน สุดท้ายตอนจะออกไป ก็ถูกพี่สะใภ้พบเข้า
ตอนนั้นพี่สะใภ้ท้องแก่หกเดือน ออกมาห้องน้ำกลางคืน พอเจอเงาดำ ๆ โผล่ในบ้านก็ตกใจร้องกรี๊ด เท้าลื่นล้มทั้งยืน
ตอนนั้นฟางเวยสมองเต็มไปด้วยคำว่าถือเงินหนีให้เร็วที่สุด ไม่ได้สนใจพี่สะใภ้ที่ล้มอยู่กับพื้นเลยแม้แต่น้อย
พอพี่ใหญ่วิ่งออกมา พี่สะใภ้ก็เลือดท่วมช่วงล่าง ตัวชาไปหมดแล้ว