ฟางเฉียงและโจวลี่ได้ยินคำพูดของฟางเวย สีหน้าของทั้งคู่ล้วนเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ตั้งแต่แท้งลูกมา สามปีผ่านไป พวกเขาถึงจะมีลูกอีกคนหนึ่ง!
แต่เด็กคนนั้นพอคลอดออกมา ร่างกายก็อ่อนแอมาตลอด สองสามีภรรยาจึงปวดหัวใจแทบแย่กับเรื่องนี้ เลยดูโทรมและแก่กว่าคนรุ่นเดียวกัน
”พี่ใหญ่ พี่สะใภ้”
ฟางเวยเห็นสีหน้าทั้งสอง ก็ฉวยโอกาสพูดต่อ
”ผมรู้ว่าสภาพร่างกายของเด็กน้อยก็ไม่ค่อยดี แต่ถ้าพี่ใหญ่พอจะหาเงินได้มากขึ้น ก็สามารถพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่ที่ได้ครับ”
”หมอที่ในเมืองรักษาไม่หาย ไม่ได้แปลว่าหมอที่โรงพยาบาลใหญ่จะรักษาไม่หาย!”
”...ฟางเวย”
ฟางเฉียงเอ่ยปากเป็นครั้งแรก ถึงเสียงจะไม่เย็นชาเท่าก่อน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกใกล้ชิด
”ตอนนี้ถึงแกจะพูดจาเพราะแค่ไหน ฉันก็ไม่เชื่ออะไรแกอีกแล้ว”
”ข้าวของของแกเอากลับไปเถอะ ฉันไม่ช่วยแกทำอะไรแน่”
คำพูดแบบนี้ ฟางเวยรู้ล่วงหน้ามาแล้วก่อนมาถึง
กรรมที่ตนเคยทำไว้ ถ้าจะให้ขอโทษแค่คุกเข่า พูดจาเอาใจเพียงไม่กี่คำแล้วได้รับการให้อภัย มันก็ดูง่ายเกินไป
ฟางเวยไม่ได้เกาะติดพ้อต่อ เขายืนขึ้นจากพื้นแล้วพูดว่า ”พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ผมขอบอกลับอีกครั้ง เชื่อผม”
”แต่ของที่เอามาแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลจะเอากลับไป ของพวกนี้ถ้าพี่กับพี่สะใภ้ไม่กิน ก็เลี้ยงหลานให้ร่างกายแข็งแรงก็ได้ครับ”