"พอได้แล้ว พอได้แล้ว แม่มาร้ายนั่นไปแล้ว"
ฟางเวยจ้องมองประตูบ้านที่เหอเสี่ยวฟางปิดกระแทกเสียงดังด้วยความเย็นชา แล้วก็ลูบหัวหญิงรองอีกครั้ง
"เมื่อกี้ที่สาดน้ำใส่ทำได้ดีมาก! ต่อไปถ้ามีใครกล้ามาด่าว่าแม่กับพี่สาวน้องสาวของลูกล่ะก็ ลูกก็สาดเข้าไปให้เต็มที่!"
"สาดเสร็จพ่อจัดการให้เอง!"
หญิงรองตอนแรกยังกังวลว่าฟางเวยจะโกรธ แต่พอได้ยินแบบนี้ก็ยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
คนในหมู่บ้านหลายคนก็ช่างน่ารำคาญจริง ๆ เธออยากทำแบบนี้มานานแล้ว!
แหะ ๆ นี่คือความรู้สึกที่มีพ่อคอยปกป้องสินะ! ดีจังเลย!
อู๋เส้าหลี่ยืนดูพ่อลูกคู่อยู่ข้าง ๆ อ้าปากอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
"อย่าตามใจเด็กมากนัก เดี๋ยวจะเสียคน"
"นี่จะเป็นการตามใจเด็กได้ยังไง?"
ฟางเวยพูดอย่างมีเหตุมีผล "ลูกสาวฉันโดนคนชี้หน้าด่าแล้ว ฉันจะให้ลูกตอบโต้กลับไม่ได้เหรอ?"
เขากลัวว่าอู๋เส้าหลี่จะว่าเขาต่อ เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง "ฉันจะไปจัดการเจ้าลูกหมูนั่นเดี๋ยวนี้ วันนี้เราจะกินให้อิ่มท้องกันทั้งบ้านเลย!"
พูดจบ ฟางเวยก็ถือมีดทำครัวเดินตรงไปหาลูกหมูตัวนั้น ฟันลงไปหมูก็ตายคามือ
อู๋เส้าหลี่เห็นแบบนั้นก็รีบไปหยิบอ่างมาจากห้องครัวมารองเลือดหมู
นี่เป็นของดี จะทิ้งให้เปล่าประโยชน์ไม่ได้