เหอเสี่ยวฟางนึกถึงตอนที่ฟางเวยยิงหมูป่าได้แล้ว อิจฉาจนน้ำลายแทบไหล
ทำไมผู้ชายของหล่อนถึงได้โชคดีแบบนี้ไม่เป็นนะ? กลับให้ฟางเวยไอ้คนติดพนันอย่างกับขี้หมูราขี้หมาแห้งนี่เจอเข้าไปได้!
อู๋เส้าหลี่มองสีหน้าทั้งอิจฉาทั้งละโมบของเหอเสี่ยวฟางแล้ว ความรังเกียจในใจก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
เมื่อก่อนนางคิดแค่เพียงว่าสะใภ้ลูกพี่ลูกน้องคนนี้เป็นคนเห็นแก่ได้ ชอบขี้อ้อน แต่มาวันนี้ถึงได้รู้ว่าคนคนนี้แม้แต่ความละอายสักนิดก็ไม่มี!
เมื่อกี้ตอนขอลูกหมูยังทำเป็นเช็ดน้ำตา แต่พอถูกปฏิเสธก็รีบหันมาถามเรื่องเงินทันที
หน้าด้านขนาดนี้ ต่อให้กำแพงเมืองก็ยังเทียบไม่ติด!
“เว่ย”
อู๋เส้าหลี่หันไปทางฟางเวย ถามว่า “แกกระหายน้ำไหม? ฉันไปรินน้ำให้แกนะ”
พูดจบนางก็ถือชามน้ำเตรียมจะเดินออกไป
เหอเสี่ยวฟางชะงักไปครู่หนึ่ง พอรู้สึกตัวได้ ก็มีไฟโทสะพลุ่งขึ้นมาที่สมองทันที
นางพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ครอบครัวนี้กลับกล้าทำเป็นไม่สนใจนางงั้นเหรอ?!
“เส้าหลี่!”
เหอเสี่ยวฟางเบียดเข้ามาขวางหน้าอู๋เส้าหลี่ไว้ อ้าปากร้องไห้เสียงแหลมยาวออกมาจากลำคอ
“โฮ้ยยย—เส้าหลี่! แกไม่รู้อะไรบ้างเลย!”
นางคว้าข้อมืออู๋เส้าหลี่ไว้แน่น เล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อจนได้ น้ำตาก็ไหลออกมาจริง ๆ
“ปีนี้บ้านฉันอยู่กันไม่ได้จริง ๆ นะ! พี่เขยแกมันคนที่ไร้ประโยชน์ ก็แค่ปีที่แล้วสะเอวเคล็ด ตอนนี้ยังทำงานหนักไม่ได้เลย!”