“เธอ……เธอพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
เหมยเยี่ยนเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ไม่นานก็ยืดอกขึ้นมา “ฟางเวย ฉันมาหาเธอก็เพราะเห็นแก่เธอนะ! เธอไม่รู้อะไรบ้างเลย——”
“ฉันไม่รู้อะไร?”
ฟางเวยพูดพลางเดินเร็วขึ้นสองก้าว จู่ๆ ก็คว้ากะละมังน้ำสกปรกที่ใช้ซักผ้าอ้อมในลานบ้าน แล้วยกขึ้น
“โครม!”
น้ำสกปรกทั้งกะละมังราดใส่เหมยเยี่ยนเต็มๆ!
ชุดเดรสลายดอกไม้ผ้าต่วนใหม่เอี่ยมของเธอเปียกโชกไปทั้งตัว น้ำยังไหลหยดไม่หยุด!
ลอนผมบนหัวก็ยุบแบน เปียกชื้นติดหน้านั่นเป็นเส้นๆ แป้งที่ทาหน้าเลอะไปหมด
“อ๊าาา!!!”
เหมยเยี่ยนกรีดร้องขึ้นมาหนึ่งครั้ง ทั้งคนช็อกไปเลย
ชุดใหม่ตัวนี้เธอจ่ายไปตั้งสิบกว่าหยวน! เป็นชุดที่เธอตั้งใจซื้อมาเพื่อมาเดินโชว์ตัววันนี้โดยเฉพาะ!
หญิงใหญ่และหญิงรองตาเบิกกว้าง มองผู้หญิงเลวๆ คนนั้นกลายเป็นไก่โผลกเผลกไปอย่างตะลึงงัน
อู๋เส้าหลี่ไม่คิดว่าฟางเวยจะลงมือทันทีแบบนี้ ไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย
“ฟางเวย! เธอบ้าไปแล้วเหรอ!”
เหมยเยี่ยนกรีดร้องแล้วจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าฟางเวย
ผ้าหน้าอกของเธอเปียกชุ่มแนบติดตัว ทำให้เห็นร่องรอยของเสื้อชั้นในลายดอกไม้รางๆ แต่พอขยับตัวแรงๆ ก็โยกไปมาไม่หยุด
แต่ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นขยับหลบไปด้านข้างทันที เธอจึงพุ่งเข้าไปเปล่าๆ เซถลาเกือบล้ม
“ฉันบ้า?”
ฟางเวยหัวเราะเย็น “เหมยเยี่ยน ฉันยังไม่ได้ถามเธอเลย ใครให้เธอมาทำตัวป่าเถื่อนที่บ้านฉัน!”