“ฟางเวย ไอ้คนที่หามนุษย์ไม่ใช่ อีตาหมูหมาอย่างแกต้องไม่ตายดีแน่!”
เหมยเยี่ยนลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นจากพื้น ชี้นิ้วด่าฟางเวยพร้อมกับตะคอกว่า “แกไปรอได้เลย! ฉันจะไม่จบกับแกแน่!”
พูดจบ เธอก็วิ่งพรวดไปที่ประตูบ้าน แต่กลับสะดุดธรณีประตูล้มก่ายกอง ฟาดหน้าคว่ำลงไปกับพื้น เจ็บจนร้องโอดโอย
“ไอ้พวกแก... ทั้งบ้านแกเลย ไปรอฉันได้เลย!”
เธอลืมความเจ็บปวด ลุกขึ้นวิ่งแล้วหันมาตะโกนใส่อีกครั้ง ก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
“แม่! พี่ใหญ่! ผู้หญิงเลวคนนั้นหนีไปแล้ว!”
หญิงรองชูมีดทำครัวขึ้นมาโบกอย่างตื่นเต้นดีใจ
“...”
“เห็นแล้ว”
หญิงใหญ่ไม่คิดว่าผู้หญิงเลวคนนั้นจะถูกไล่ไปง่ายๆ แบบนี้ พอเห็นมีดในมือน้องสาวก็ตกใจร้องขึ้นทันที “รีบเอามีดไปเก็บเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าเผลอไปฟันใครเข้าจะทำยังไง!”
“โอ้ ๆ!”
หญิงรองในใจก็กลัว ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นกล้าพูดว่า “ฉันถือมั่น ๆ อยู่นะ ไม่ไปฟันใครหรอก”
หญิงใหญ่:“รีบไปเลย!”
อู๋เส้าหลี่ก็กลับมาจากอาการตกใจ พอจะลงมือเอามีดจากมือลูกสาวคนรอง ก็เห็นลูกสาวทำหน้าลิง ๆ แล้ววิ่งหายวับเข้าไปในครัว
ฟางเวยปิดประตูบ้าน กั้นสายตาของพวกชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุกไว้ ก่อนจะเดินไปหาหญิงใหญ่
“เอาไม้คานมาให้พ่อ”
เขายื่นมือไปรับไม้คานจากมือลูกสาว แล้วพูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลว่า “เรื่องแบบนี้ต่อจากนี้มีพ่ออยู่ ไม่ต้องให้พวกหนูออกหน้าเอง”