“นี่คือบ้านฟางเวย นายมาหาใคร”
อู๋เส้าหลี่ออกมาจากครัว มองหญิงสาวที่แต่งตัวฉูดฉาดยืนอยู่หน้าประตู รู้สึกได้ถึงลางร้ายในใจ
“เห้ย น้องสาว คงไม่เคยได้ยินชื่อพี่มาก่อนใช่ไหม”
เหมยเยี่ยนยิ้มอย่างยั่วเย้า ท้าทายว่า “ฉันก็เหมยเยี่ยนไงล่ะ! นายคงเป็นอู๋เส้าหลี่สินะ ฟางเวยเคยเล่าเรื่องนายให้ฉันฟัง”
“แหม ๆ ๆ นายก็อย่างที่เขาว่าจริง ๆ นี่แหละ ตัวแห้งผากเหมือนฟืน”
“นายพูดบ้าอะไร!”
อู๋เส้าหลี่ได้ยินชื่อเหมยเยี่ยน สีหน้าก็ซีดเผือดทันที
“ฉันไม่ได้พูดบ้า ๆ”
เหมยเยี่ยนตั้งใจยื่นท้องออกมา เดินสะโพกย้วย ๆ เข้าไปในบ้าน “ฟางเวยคงไม่เคยเล่าเรื่องฉันให้ฟังจริง ๆ ใช่ไหม”
“ก็จริงแหละ เรื่องนอกบ้านของเขา จะไปเล่าให้นายซึ่งเป็นแค่แม่บ้านหน้าหมองฟังได้ยังไง”
“ฉันจะพูดตรง ๆ เลยก็แล้วกัน ฉันเป็นเมียน้อยเขาน่ะ! วันนี้มาที่นี่ก็เพื่อขอให้นายสละตำแหน่งให้ฉันเอง”
เหมยเยี่ยนยื่นนิ้วที่ทาเล็บสีแดงออกมา วาดวงกลมบนท้องตัวเอง
“เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันตรวจเจออะไรบางอย่างในท้องแล้ว เป็นลูกชายของฟางเวย”
“นาย นาย!”
อู๋เส้าหลี่จ้องท้องของเหมยเยี่ยน ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
“อย่าทำหน้าเหมือนเจอผีสิ”
เหมยเยี่ยนหัวเราะเยาะ แม่บ้านหน้าหมองพวกนี้ก็เป็นแบบนี้ทุกคนจริง ๆ
“นายไม่รู้หรือไงว่าฟางเวยแวะมาหาฉันบ่อยแค่ไหน เงินที่เขาหามาได้ก็หมดไปกับฉันหมดแหละ!”
อู๋เส้าหลี่รู้ดีว่าฟางเวยมีคนอื่นอยู่ข้างนอก