หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ฟางเวยก็อาสาล้างชามอย่างกระตือรือร้น
พอภรรยาและลูกสาวทุกคนอาบน้ำเสร็จและเข้าห้องไปแล้ว เขาก็ลงกลอนประตูสนาม แล้วเก็บกวาดครัวให้เรียบร้อย เตรียมจะกลับไปนอนบนเตียงของตัวเอง
เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลัง
"เป็นอะไรไป?"
ฟางเวยหันกลับมา มองอู๋เส้าหลี่ด้วยความฉงน "เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้ว ไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาหรือ?"
"......"
ใบหน้าอู๋เส้าหลี่ฉายแววเขินอายปนโมโหเล็กน้อย เดินตรงเข้าไปในห้องแล้วนอนลง
ฟางเวยยืนงงอยู่หน้าประตู ครู่หนึ่งถึงจะตั้งสติได้ รีบสาวเท้าเข้าไปขึ้นเตียงอย่างเร่งรีบ
ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวภรรยา จิตใจเขาก็เริ่มหวั่นไหว อดไม่ได้ที่จะจับมือของอีกฝ่ายเอาไว้
อู๋เส้าหลี่สะบัดมือไปมา แต่สู้แรงไม่ได้ ก็เลยปล่อยไป แค่ส่งเสียง "ฮึด" เบา ๆ
"เส้าหลี่......เรื่องเมื่อก่อน ขอโทษนะ"
ฟางเวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
อีกฝ่ายไม่พูดอะไร ห้องจึงเงียบสนิท
ในตอนที่เขากำลังจะหลับ อู๋เส้าหลี่ก็พลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับเขา: "แกตั้งใจจะเลิกพนันจริง ๆ แล้วใช้ชีวิตดี ๆ ต่อไปใช่ไหม?"
ที่จริง เธอยังมีคำถามที่อยากถามมากกว่านั้นอีก
ก็คือผู้หญิงคนนั้นที่ฟางเวยไปทำเรื่องชู้สาวไว้ข้างนอก เขาจะจัดการยังไง?
"อืม ต่อไปไม่เล่นพนันอีกแล้วจริง ๆ"
ฟางเวยลดเสียงต่ำ กระซิบข้างหูอู๋เส้าหลี่ช้า ๆ: "ไม่ใช่แค่เลิกพนัน ฉันจะไม่ไปหาผู้หญิงคนนั้นอีกแล้วด้วย"
"ต่อไปก็จะอยู่ดูแลแกกับลูก ๆ ใช้ชีวิตดี ๆ ต่อไป"