“ได้ ตามใจเจ้าเลย”
ฟางเวยไม่ได้โต้เถียงกับอู๋เส้าหลี่ เพียงกำชับว่า “เงินข้ามอบให้เจ้าไปหมดแล้ว เจ้าต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี”
“เจ้า...เจ้าจะมอบเงินให้ข้าจริง ๆ หรือ?”
อู๋เส้าหลี่ยังคงไม่อยากเชื่อ จึงจงใจข่มขู่ว่า “ถ้าเงินอยู่กับข้า เจ้าอย่าหวังจะเอาไปได้แม้แต่แดงเดียว!”
นางไม่มีทางเอาเงินให้ฟางเวยไปเล่นพนันอีกเด็ดขาด!
“เอ่อ ภรรยา ข้าก็ต้องใช้เงินทำเรื่องที่เป็นประโยชน์เหมือนกันนะ”
ฟางเวยมองอู๋เส้าหลี่อย่างน่าสงสาร “เจ้าไม่คิดจะให้เงินข้าแม้แต่แดงเดียวจริง ๆ หรือ?”
“……”
อู๋เส้าหลี่เม้มริมฝีปาก ก่อนใจอ่อนลงในที่สุด “ถ้าเจ้าจะทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ ข้าย่อมให้เงินเจ้าแน่ แต่ถ้าเจ้าคิดจะทำเรื่องอื่น ข้าจะไม่ให้แม้แต่แดงเดียว”
“ได้ แค่นี้ก็พอแล้ว!”
ชาติก่อนฟางเวยล้วนเคยเล่นมาหมดแล้ว ชาตินี้เขาเพียงอยากใช้ชีวิตดี ๆ กับภรรยาและลูกสาว
อู๋เส้าหลี่ไม่คิดว่าเขาจะยอมตกลงง่ายดายเช่นนี้ จึงกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าจะเอาเงินกับของทั้งหมดไปเก็บไว้ก่อน”
ของพวกนี้จะวางไว้ในห้องครัวโดยตรงไม่ได้ หากคนนอกมาเห็นเข้า ย่อมต้องเกิดปัญหาแน่
ต้องหาที่สักแห่งซ่อนไว้!
ฟางเวยไม่ได้ห้าม เพียงมองภรรยาที่ทำราวกับกระต่าย ขุดรังไว้ตรงนั้นที ตรงนี้ที แล้วซ่อนไว้ทีละนิด
“ภรรยา ตอนเย็นทำข้าวกับหมูสามชั้นกินหน่อยดีไหม?”
วันนี้เขาแบกของมากมายเดินกลับมา จึงเริ่มอยากกินเนื้อขึ้นมา