"พี่ต้าเจี่ยว!"
ฟางเวยเห็นรถแทรกเตอร์มือหมุนที่จอดอยู่หน้าหมู่บ้าน ก็ถือบุหรี่เดินเข้าไปหา "พี่จะไปส่งของในเมืองเหรอ?"
เฉินต้าเจี่ยวเห็นคนพูดเป็นเขา ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักฟางเวย แต่เป็นครั้งแรกที่เห็นฟางเวยทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้
"โอ้ย เวย"
เฉินต้าเจี่ยวรับบุหรี่มา สูดดมใต้จมูก อืม... เป็นบุหรี่มวนแท้ๆ
"เป็นไง? มีธุระอะไรเหรอ?"
เขาหนีบบุหรี่ไว้ที่หู สีหน้าดูดีขึ้นมาหน่อย
"เฮ้ย!"
ฟางเวยตบกระบุงที่หลังตัวเอง แล้วหัวเราะ "ที่บ้านข้าวยากหมากแพง เลยคิดจะเข้าเมืองไปหางานทำสักหน่อย! อยากนั่งรถพี่ไปด้วย สะดวกไหม?"
เฉินต้าเจิ้งไม่เชื่อคำพูดนี้เลยแม้แต่น้อย
คนอย่างฟางเวยเนี่ยนะ จะเข้าเมืองไปหางานทำ? ไปหาผู้หญิงมากกว่า!
"ได้สิ ขึ้นมาเลย"
แต่เพราะได้รับของกินของใช้ไปแล้ว เขาก็ไม่ได้พูดจาไม่ดีอะไร พยักหน้าไปทางท้ายรถ
"แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ส่งของเสร็จฉันต้องรีบกลับ ถ้าแกช้า ฉันไม่รอหนะ!"
"ไม่ช้าหรอก! พี่ชายวางใจได้!"
ฟางเวยปีนขึ้นไปบนท้ายรถ หาที่นั่งว่างแล้วนั่งลง กอดกระบุงไว้แน่น
รถแล่นโคลงเคลงออกไป พ้นปากหมู่บ้านได้ไม่ไกล ก็จอดข้างทางอีกครั้ง