"วางใจได้ มันกัดใครไม่ได้หรอก"
ฟางเวยวางงูลงบนเคาน์เตอร์ ยิ้มแล้วพูดว่า "นี่คืองูพิษนะ เอาไปแช่เหล้ายาได้เยี่ยมเลย"
"ผมเห็นในร้านคุณก็มีตู้เหล้ายาไม่ใช่เหรอ? เอาตัวนี้ไปแช่หนึ่งไห รับรองว่ามีคนต่อคิวซื้อแน่นอน"
ชายชราปรับแว่นตา แล้วเดินเข้าไปดูอย่างละเอียด
ใช่แล้ว มันคืองูพิษจริงๆ ตัวก็ไม่เล็ก ที่สำคัญคือตัวไม่ขาด ไม่เสียหาย ดูแล้วยังอยู่ในสภาพดี
"เอางี้ อย่างมากก็ให้สิบบาท"
"สิบห้าบาท"
"สิบสอง! มากกว่านี้สลึงเดียวฉันก็ไม่รับแล้ว!"
"ตกลง!"
พอฟางเวยเดินออกจากร้านหย่งเหอถัง กระเป๋าก็มีเงินเจ็ดสิบเจ็ดบาท
นี่มันเงินก้อนโตจริงๆ!
เขาคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็เดินตรงไปยังตึกที่ดูดีที่สุดบนถนนสายตะวันตก
ตึกอิฐสีเขียวสองชั้น ป้ายไม้ทาสีแดงเขียนชื่อร้าน หน้าร้านมีผ้าดอก ชามเคลือบ รองเท้ายาง และของใช้นานาชนิดวางโชว์ สีสันสดใสจนตาลาย
นี่คือร้านสหกรณ์จำหน่ายสินค้าประจำตำบล
ฟางเวยผลักประตูกระจกเดินเข้าไป
พนักงานขายหลังเคาน์เตอร์ผ้าเป็นผู้หญิงหน้ากลมอายุประมาณสามสิบต้นๆ กำลังก้มหน้านิตติ้งผ้าพันคออยู่
"คุณพี่ครับ ขอซื้อผ้าหน่อย"
พอได้ยินว่าจะซื้อของ พนักงานขายคนนั้นก็วางผ้าพันคอลง แล้วลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน "จะซื้อผ้าอะไร? เอาไปทำอะไร?"
"เอ่อ..."
ฟางเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ชาติก่อนเขาไม่เคยซื้อผ้าให้เมียและลูกเลย ไม่รู้เลยว่าจะเลือกยังไง