“เมียจ๋า……”
ขณะที่ฟางเวยกำลังทับอู๋เส้าหลี่อยู่ เตรียมจะเอนกายเสพสุขกันสักหน่อย จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว
【ข่าวกรองรายวัน: บริเวณน้ำตื้นของลำธารป่าเจี่ยวซาน เนื่องจากอุณหภูมิน้ำต้นน้ำเปลี่ยนแปลงและเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ คืนนี้ตั้งแต่ 23:00 น. ถึง 1:00 น. จะเกิดการอพยพมารวมตัวกันครั้งใหญ่ของกุ้งแม่น้ำป่า จำนวนมหาศาล】
ให้ตายสิ! ทำไมข่าวถึงเพิ่งมาตอนนี้?!
วันนี้ฟางเวยยังแปลกใจอยู่เลยว่าทำไมไม่ได้รับข่าวกรองใหม่ ที่แท้ก็รอกุ้งแม่น้ำฝูงนี้อยู่นี่เอง!
เจี่ยวซานเป็นภูเขาลูกหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปทางตะวันออกของหมู่บ้านเหล่าถัง ตีนเขามีลำธารป่าไหลผ่านสายหนึ่ง
ปกติชาวบ้านบางครั้งก็ไปจับปลาตัวเล็กๆ กับกุ้งตัวเล็กๆ ที่นั่นมาแกล้มอาหาร แต่ผลผลิตปลาและกุ้งในลำธารไม่ได้มากนัก คนที่ไปจึงมีไม่มาก
แต่การ “อพยพมารวมตัวกันครั้งใหญ่” นี่มันอะไรกัน?
ถึงฟางเวยจะไม่ได้ทำอาชีพประมง แต่ก็พอรู้เรื่องทั่วไปอยู่บ้าง
การอพยพของกุ้งแม่น้ำแบบนี้ แทบไม่ต่างจากมีโชคลาภตกมาจากฟ้า!
ช่วงเวลาที่มีโอกาสนั้นสั้นมาก พลาดแล้วก็หมดโอกาส!
แต่ถ้าจับจังหวะคลื่นนั้นได้ ก็ไม่ต้องใช้แหจับกุ้งแล้ว ใช้ถุงป่านตักใส่ได้เลย!
ร้านอาหารในตัวเมืองรับซื้อกุ้งแม่น้ำป่าสดพวกนี้มากเท่าไรก็รับหมด ขอแค่ของสดและมีปริมาณมากพอ ราคาที่เสนอให้ย่อมไม่ต่ำแน่นอน!
ฟางเวยมองอู๋เส้าหลี่ที่อยู่ใต้ร่าง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมความเขินอายขณะมองเขา แล้วถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง “เมียจ๋า…… ฉันต้องไปทำงานแล้ว”