“ต้าเฉียง ใครมาน่ะ?”
โจวลี่สวมเสื้อผ้าฝ้ายเก่าคลุมตัวเดินออกมาจากในบ้าน
ผมเธอยุ่งเล็กน้อย คอเสื้อแหวกออกนิด ๆ พอเห็นอู๋เส้าหลี่ยืนอยู่หน้าประตูรั้ว เธอก็รีบเดินเข้าไปหา
“เส้าหลี่? ทำไมมาถึงนี่ล่ะ? เข้ามานั่งก่อนสิ!”
“พี่สะใภ้ ฉันไม่ได้นั่งหรอก ลูก ๆ อยู่ที่บ้าน พูดธุระเสร็จฉันก็ต้องรีบกลับแล้ว!”
อู๋เส้าหลี่รีบเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอีกครั้ง
โจวลี่ฟังจบแล้ว ไม่ได้ปฏิเสธทันทีเหมือนฟางเฉียง
“ต้าเฉียง นายไปสักรอบเถอะ”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าแขนสามีไว้แล้วพูดว่า “ช่วงนี้ต้าเว่ยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ได้ดีจริง ๆ นายก็เห็นแล้วนี่”
“ไปสักรอบ ต่อให้เสียเที่ยวก็ไม่ได้เสียหายอะไร ถือว่าช่วยพี่น้องในครอบครัวสักหน่อย”
“พี่น้องในครอบครัว...”
ฟางเฉียงพึมพำ แต่เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงอ่อนลง
“พี่ใหญ่!”
อู๋เส้าหลี่รีบพูดเสริมทันที “ต้าเว่ยบอกให้พี่เรียกคนไปด้วยอีกคน คนเยอะก็มีแรงมากขึ้น!”
ฟางเฉียงมองภรรยา แล้วมองน้องสะใภ้ที่สีหน้าร้อนใจ ก่อนถอนหายใจหนัก ๆ
“ได้ ๆ ๆ ฉันไป!”
เขาหันกลับเข้าไปในบ้าน แล้วหยิบแหจับปลาสองผืนกับถังน้ำหลายใบออกมา
ก่อนออกจากบ้าน เขายังแวะไปเคาะประตูบ้านต้าเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ ด้วย
ต้าเฉิงเป็นชาวนาซื่อ ๆ ปกติพูดน้อยในหมู่บ้าน แต่ทำงานเก่งมาก
ก่อนหน้านี้เขาเคยถูกเบี้ยวค่าแรงตอนทำงานในอำเภอ เป็นฟางเฉียงที่ช่วยทวงเงินคืนให้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็จดจำบุญคุณของฟางเฉียงมาตลอด