ตอนฟางเวยกลับถึงบ้าน ดวงอาทิตย์ก็ลอยอยู่เหนือศีรษะพอดี
ลูกสาวหลายคนกำลังยอง ๆ เล่นกับแม่ไก่อยู่ในลานบ้าน พอเห็นเขาผลักประตูเข้ามา พวกเธอก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วแล้วพากันวิ่งมาล้อมเขาทันที
“พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
“พ่อคะ ตัวพ่อเหม็นจังเลย!”
ฟางเวยยิ้มร่าพลางลูบหัวเล็ก ๆ ของพวกเธอทีละคน แล้วพูดว่า “อย่ามาล้อมพ่อเลย คราวนี้พ่อไม่ได้ซื้อของอร่อยจากตำบลมาฝากนะ”
ลูกสาวทั้งหลายได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าผิดหวัง มือยังดึงขากางเกงเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
“เป็นเด็กดีนะ คราวหน้าพ่อไปตำบลแล้วจะซื้อมาให้”
ฟางเวยกล่อมลูกสาวให้กลับไปเล่นต่อ แล้วเดินเข้าบ้าน
อู๋เส้าหลี่กำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าอยู่บนเตียง พอเห็นเขาเข้ามาก็วางงานในมือลงแล้วลุกขึ้นทันที
ฟางเวยเดินไปหาเธอ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่นเต็มแรง
“คุณทำอะไรน่ะ...”
อู๋เส้าหลี่ถูกกอดจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าแดงระเรื่อพลางผลักเขาเบา ๆ
ฟางเวยคลายอ้อมกอดแล้วเดินไปที่ประตู ล็อกประตูจากด้านใน จากนั้นดึงม่านเก่า ๆ ที่หน้าต่างให้ปิดสนิท
อู๋เส้าหลี่มองการกระทำของเขา หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “ต้าเว่ย คราวนี้ขายได้เท่าไหร่หรือ”
“ดูสิ”
ฟางเวยยิ้มกว้างให้เธอ แล้ววางธนบัตรดาต้วนเจี๋ยกองหนึ่งลงบนโต๊ะ
อู๋เส้าหลี่หยิบธนบัตรดาต้วนเจี๋ยกองนั้นขึ้นมานับอย่างละเอียดทันที ก่อนจะอุทานอย่างประหลาดใจว่า “เทียนหมาแค่นั้น ขายได้ตั้งเยอะจริง ๆ หรือเนี่ย!”