“กว้างขนาดนี้……”
ฟางเฉียงมองป่าไม้เก่าตรงหน้า คิ้วขมวดทันที ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นอย่างหาได้ยากว่า “มีแค่เราสองคนเหรอ?”
“เอ่อ ตอนนี้ก็มีแค่เราสองคนแหละ”
ฟางเวยเกาหัว ยิ้มแห้ง ๆ
ทำไมเขาถึงเลือกไปขอให้พี่ชายแท้ ๆ ช่วยเป็นคนแรก?
ก็เพราะอยากใช้วิธีนี้ส่งสัญญาณที่น่าเชื่อถือให้คนบางส่วนในหมู่บ้านรู้ว่าเขากลับตัวแล้ว
ป่าไม้ใหญ่ขนาดนี้ อาศัยแค่เขากับพี่ชายสองคนยังไงก็ทำไม่เสร็จแน่ ต่อไปตอนปลูกพืชก็ต้องจ้างคนด้วย
ด้วยเงื่อนไขในตอนนี้ เขาทำได้แค่จ้างคนในหมู่บ้าน
และถ้าอยากจ้างคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็ง เขาก็ต้องเพิ่มความน่าเชื่อถือให้ตัวเองสักหน่อย
แม้แต่พี่ชายที่มีเรื่องบาดหมางกับเขายังยอมมาช่วยทำงานให้ พอเขาไปเอ่ยปากกับคนอื่น อย่างน้อยคนพวกนั้นก็จะลองคิดดูอย่างจริงจังว่าจะมาช่วยเขาทำงานดีไหม
ฟางเฉียงถอนหายใจในใจ เขารู้สถานการณ์ของฟางเวยในหมู่บ้านดี จึงทำได้แค่ขานรับสั้น ๆ ว่า “อืม”
ฟางเวยปักมีดพร้าในมือลงกับพื้น กวาดตามองป่าไม้ทั้งผืน ก่อนจะหยุดสายตาตรงบริเวณที่มีเทียนหมาป่าคุณภาพเยี่ยมขึ้นอยู่
“พี่ ป่าไม้ผืนนี้ใหญ่เกินไป ทำทีเดียวไม่เสร็จแน่”
เขาชี้ไปทางฝั่งตะวันออกของป่าอย่างเป็นธรรมชาติแล้วพูดว่า “เราเคลียร์หญ้ากับไม้แห้งฝั่งนี้ก่อน ส่วนฝั่งตะวันตก……”
เขาทำสีหน้าลังเลเล็กน้อย “ผมยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการยังไง ก็ปล่อยไว้ก่อน ยังไม่ต้องแตะ”