“เพี้ยะ!”
จ้าวเหล่าซานตาแดงก่ำ ตบเหมยเยี่ยนฉาดหนึ่งเต็มแรง แล้วกัดฟันด่าว่า “นังผู้หญิงไร้ยางอาย! นังโสเภณี! กล้าผลักความผิดทั้งหมดมาให้ฉันหรือ?!”
“ตอนแรกใครเป็นคนพูดเองว่าจะจัดการฟางเวย? ใครกันที่พอได้ยินว่าจะได้เงิน ก็เร่งให้ฉันไปในเมือง?”
“ตอนนี้เรื่องแดงขึ้นมาแล้วคิดจะโยนความผิดให้ฉันหรือ? ฝันไปเถอะ!”
เหมยเยี่ยนถูกตบจนแก้มซีกหนึ่งบวมขึ้นมาทันที นางมองจ้าวเหล่าซานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “จ้าวเหล่าซาน ไอ้ลูกไม่มีพ่อ! กล้าตบฉันหรือ?!”
ความเกลียดชังวาบผ่านใบหน้านาง ก่อนจะกางนิ้วทั้งสิบพุ่งเข้าไปข่วนหน้าจ้าวเหล่าซานทันที
“นายคิดว่าตัวเองเป็นคนดีนักหรือไง? ก็แค่อิจฉาที่ฟางเวยหาเงินได้ ส่วนตัวเองไม่มีปัญญาทำได้อย่างเขาไม่ใช่หรือ?!”
“ยังคิดจะแบ่งเงินของฉันอีกหรือ? ฝันกลางวันไปเถอะ! นายไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเลียพื้นรองเท้าฉันด้วยซ้ำ!”
ทั้งสองคนเปิดฉากตบตีกันต่อหน้าทุกคนเช่นนั้น
จ้าวเหล่าซานคว้าผมเหมยเยี่ยนแล้วกระชากลงอย่างแรง คอเสื้อของนางถูกฉีกออกเป็นแถบ เผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่สั่นไหวจนชวนตาลาย
เล็บของนางก็ข่วนหน้าจ้าวเหล่าซานจนเป็นรอยเลือดหลายเส้น เลือดไหลหยดลงมาไม่หยุด
“นังผู้หญิงสำส่อน! นังตัวซวย!”
คำพูดจากปากจ้าวเหล่าซานยิ่งหยาบคายขึ้นเรื่อย ๆ “คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอนอนกับผู้ชายในเมืองมาตั้งหลายคน ใครจะรู้ว่าไอ้ลูกนอกคอกในท้องเธอเป็นลูกของผู้ชายคนไหนกัน?!”
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างสูดปากด้วยความตกใจ