“เดี๋ยวก่อน! เส้าหลี่! ฉันว่าเรามีความเข้าใจผิดกัน!”
ฟางเวยเห็นอู๋เส้าหลี่อารมณ์เริ่มปั่นป่วนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็รีบเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล: “ฉันเข้าเมืองไปไม่ได้ไปเล่นการพนัน! ฉันไป...”
พูดได้ครึ่งประโยค เขาก็รีบหุบปากทันที
ที่นี่คือลานบ้าน เมื่อครู่ทั้งคู่ทะเลาะกันแบบนี้ ต้องมีคนแอบฟังแน่นอน ไม่เหมาะที่จะพูดถึงของที่ซื้อมา
“พูดสิ!”
อู๋เส้าหลี่เห็นเขาพูดได้ครึ่งเดียวแล้วหยุด ก็คิดว่าเขารู้สึกผิด เลยตะคอกเสียงดัง: “แกเข้าเมืองไปทำอะไรกันแน่?!”
“...ฉันเข้าเมืองไปเพื่อหางานทำ”
ฟางเวยอุ้มกระบุงที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วเดินไปทางบ้านพร้อมกับพูดต่อ: “กลับมา ฉันก็แวะไปเยี่ยมพ่อแม่ของเธอด้วย”
“อะไรนะ?!”
อู๋เส้าหลี่ไม่คิดว่าเขาจะไปหาพ่อแม่ของตัวเองได้ เลยตกใจพูด: “แกไปหลอกเงินพ่อแม่ฉันมาอีกแล้วเหรอ?!”
“...”
ฟางเวยในวินาทีนั้นอยากจะชกตัวเองสองหมัดจริงๆ
อะไรกันเนี่ย?!
เมื่อก่อนเขาทำกรรมไว้เยอะขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงทำให้ทุกคนพอได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้วคิดว่าเขามาขอเงิน?!
“ไม่มี”
ฟางเวยแม้ในใจจะเหนื่อยหน่าย แต่ก็ยังยิ้มพูด: “เส้าหลี่ เธอวางมีดลงก่อนได้ไหม? มีอะไรค่อยเข้าไปพูดกันในบ้าน”
“ฉันไม่!”
อู๋เส้าหลี่พอได้ยินให้วางมีด อารมณ์ก็ยิ่งปั่นป่วนหนักขึ้น “ฉันจะต้องฟังแกทำไม? ฉันฟังแกมามากพอแล้ว!”