“……”
กู้หยวนช้อนตามองสามีอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วพูดว่า “เขาเป็นหัวหน้าแผนกจัดซื้อ! โง่จนตายไปเลย จำแค่นี้ยังไม่ได้!”
“ใช่ ๆ ๆ! หัวหน้าแผนกจัดซื้อ!”
ฟางจื้อได้ยินน้ำเสียงของภรรยา ก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้มีหวัง จึงยิ้มแล้วพูดว่า “หยวน ช่วยโทรถามให้ต้าเว่ยหน่อยสิ!”
“ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ชาวบ้านหมู่บ้านเหล่าถังต้องขอบคุณเธอแน่นอน!”
กู้หยวนวางหนังสือพิมพ์ในมือลงบนขอบหน้าต่างข้าง ๆ ไขว้แขนพิงพนักเก้าอี้หวาย แล้วมองฟางเวยด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
ฟางเวยยืดหลังตรงอย่างสงบนิ่ง ไม่พูดขอร้องสักคำ
ในห้องพักฟื้นเงียบไปเกือบครึ่งนาที
กู้เหวยหมินหลับตาพิงหมอนไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
นี่เป็นเรื่องระหว่างคนรุ่นลูกหลาน ชายชราอย่างเขาไม่เข้าไปยุ่งดีกว่า
“……ก็ได้”
กู้หยวนเหลือบมองแก้วสังกะสีบนโต๊ะข้างเตียงของพ่อ แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ “พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อน ฉันลงไปโทรถามให้”
กินของคนแล้วก็พูดอะไรไม่ออก หลักการข้อนี้เธอไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับ
พอเดินถึงประตู เธอก็หยุดชะงัก หันกลับมามองฟางเวยแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “ฉันแค่ช่วยถามให้เท่านั้นนะ จะขายได้หรือไม่ได้ ฉันไม่รับประกัน”
“ครับ ขอบคุณครับ พี่สะใภ้สอง”
ฟางเวยโล่งใจ รีบยิ้มพูดว่า “แค่พี่สะใภ้สองยอมช่วยพูดให้ ผมก็พอใจแล้ว”
กู้หยวนไม่ได้พูดอะไรอีก หมุนตัวเดินออกไป
ในห้องพักฟื้นเหลือเพียงสามคน
ฟางจื้อดึงฟางเวยเข้ามาใกล้ ๆ พินิจดูอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าน้องชายไม่เป็นอะไรจริง ๆ แล้ว ก็ถามถึงรายละเอียดตอนล่าหมูป่า