"ฟางเวย! ฟางเวย!"
ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งเบียดตัวเข้ามาจากด้านนอก สายตาของเฉินต้าเจี่ยวกวาดไปที่หมูป่าตัวนั้นหลายรอบ ก่อนจะหันมายิ้มให้ฟางเวย
"น้องชาย นายเก่งเกินไปแล้วจริงๆ!"
"หมูป่าตัวขนาดนี้ ยังมีลูกหมูอีกตั้งถุง นี่นายกำลังจะรวยใหญ่แล้วนะ!"
"พี่ต้าเจี่ยว มีอะไรหรือเปล่า?"
ฟางเวยถามตรงๆ
"น้องชาย หมูพวกนี้ตั้งใจจะเอาไปขายใช่ไหม?"
เฉินต้าเจี่ยวพูดพลางยิ้ม "หรือว่านายกับหยางเชี่ยนจะแบกมันไปเดินเท้าเข้าเมืองกัน? เกรงว่ายังไม่ทันถึงตัวเมือง สองคนนั่นคงเหนื่อยจนพับไปก่อนแน่!"
"แล้วดูสภาพนายสองคนนี่สิ"
เขามองดูโคลนและเลือดบนตัวฟางเวยกับหยางเชี่ยน แล้วพูดต่อ "ถ้าเข้าเมืองไปจริงๆ พวกพ่อค้าเนื้อเห็นนายสองคนรีบร้อนจะขาย คงกดราคาเอาเป็นเอาตายแน่!"
"ยังไง? พี่ต้าเจี่ยวมีความคิดเห็นยังไงรึเปล่า?"
ฟางเวยเดาได้ว่าเฉินต้าเจี่ยวอยากจะพูดอะไร แต่คิดดูแล้ว ต่อให้เขากับหยางเชี่ยนสองคน แบกหมูป่าหนักสามร้อยกว่าชั่งนี่เข้าเมืองไป มันก็ลำบากเกินไปจริงๆ
สู้พูดตามน้ำไปก่อน แล้วค่อยให้ค่าน้ำใจเขาสักหน่อยก็ได้
"รถแทรกเตอร์บ้านพี่นายก็รู้ดี"
เฉินต้าเจี่ยวตบอกตัวเอง น้ำเสียงดูมั่นหน้าขั้นสุด "ไม่ต้องพูดถึงหมูป่าสามร้อยกว่าชั่งเลย ต่อให้นายเพิ่มอีกสองร้อยชั่ง พี่ก็ลากเข้าเมืองให้นายได้!"