รถขับมาถึงในตัวเมือง เฉินต้าเจี่ยวเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ผ่านตรอกแคบ ๆ สองซอย สุดท้ายก็จอดรถแทรกเตอร์ไว้หลังตึกสองชั้นหลังหนึ่ง
ฟางเวยจำได้ทันทีว่านี่คือโรงแรมหยิงปินลู่ นับเป็นโรงแรมใหญ่ติดอันดับต้น ๆ ของเมืองเลยทีเดียว
"ถึงแล้ว! พวกแกคอยอยู่ที่นี่ก่อน!"
เฉินต้าเจี่ยวโยนคำพูดทิ้งไว้ แล้วกระโดดลงรถ ลนลานวิ่งเข้าไปในครัวหลังบ้าน
ฟางเวยและหยางเชี่ยนนั่งรออยู่บนกระบะท้าย
หยางเชี่ยนตื่นเต้นจนฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น เช็ดหน้าผากด้วยแขนเสื้อไม่หยุด เขาโตมายังไม่เคยเข้าโรงแรมใหญ่แบบนี้มาก่อน!
ผ่านไปไม่ถึงสองนาที เฉินต้าเจี่ยวก็พาชายอ้วนวัยห้าสิบกว่าเดินออกมาจากประตูครัวหลังบ้าน
คนนี้คือเถ้าแก่หวัง เจ้าของโรงแรมหยิงปินลู่ คอเขายังมีผ้ากันเปื้อนแขวนอยู่ เห็นชัดว่าเขารับหน้าที่เป็นพ่อครัวของโรงแรมเองด้วย
"หมูป่าอะไรกัน?"
เถ้าแก่หวังเดินไปพร้อมกับเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ขมวดคิ้วพูดว่า "ฉันบอกนายแล้วนะ ของที่นายลากมาเมื่อครั้งก่อนก็บอกว่าเป็นของป่า ครึ่งหนึ่งกลายเป็นหมูบ้านไปได้ โดนลูกค้าตำหนิเอาเลย!"
พูดจบ เขาก็มองเห็นหมูป่าตัวใหญ่ในกระบะท้าย
"หมูป่าจริง ๆ เหรอเนี่ย!"
เถ้าแก่หวังเดินสองสามก้าวมาถึงหน้ากระบะท้าย ไม่สนใจว่าในรถเต็มไปด้วยเลือด ยื่นมือไปเขย่าหมูป่าตัวนั้น พร้อมกับตรวจดูบาดแผลที่ทำให้ถึงตายบนตัวหมู