“อ๊า——”
หยางเชี่ยนตะโกนก้อง เสียวมุดลง ขาถีบส่ง ดึงเชือกป่านสุดแรงจนตัวแทบปลิว!
ต้นไม้นั่นโน้มลงไปทั้งต้น!
บ่วงคล้อง ‘วืด’ รูดเข้าหาชุด คว้าขาหน้าทั้งสองข้างของแม่หมูป่าไว้ได้ในพริบตา
เจ้าหมูป่าติดโมเมนตัมมหาศาล เซถลาไปหนึ่งก้าว แล้วร่างสองร้อยกว่าเหม่งก็กระแทกพื้นเสียงดังตุบ!
“ฮึบ——”
เสียงร้องที่โหยหวนยิ่งกว่าครั้งก่อนดังขึ้น ก้องไปทั้งหุบเขา
มันดิ้นสุดชีวิต เขี้ยวทั้งสองซีกไถ่พื้นเป็นร่องลึกสองสาย สี่ขาถีบปัดไปมา โคลนและเศษหินกระเด็นเข้าหยางเชี่ยนไม่ยั้ง
หยางเชี่ยนถูกลากไถลไปครึ่งก้าว เท้าทั้งสองขุดพื้นเป็นหลุมไปสองหลุม
“เว้ย—ให้ตายเถอะ—”
เส้นเลือดที่คอหยางเชี่ยนปูดโปนทั้งเส้น ตัวแทบถูกเหวี่ยงปลิว แต่เขากัดฟันไม่ยอมปล่อยมือ
“จับไว้ให้แน่น!!”
ฟางเวยกลิ้งตัวลุกขึ้นจากพื้น ไหล่เจ็บแปลบ ๆ
เขาไม่ลังเล กระโดดพรวดเข้าไป ยกขวานในมือขึ้น
หยางเชี่ยนก็เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ทิ้งเชือกแล้วคว้าราวไม้บนพื้น ตะครุบเข้าไปกดหัวหมูป่าที่พยายามชูขึ้นสุดแรง
เสียงหอนจากปากหมูป่ากลายเป็นคำรามอื้ออึงในลำคอ เขี้ยวทั้งสองข้างเฉียดแขนเขาไปแทบติด
“เร็ว———!!!”
หยางเชี่ยนตะโกนแหบแห้ง
“อ๊า——”
ฟางเวยเล็งคอแม่หมูป่าอย่างแม่นยำ ตะโกนสุดเสียงแล้วฟันขวานลงไปหนึ่งที เลือดกระเด็นใส่หน้าเขาทันที!