ครอบครัวนี้ได้กินอิ่มท้องกันสักที แม้บรรยากาศจะยังอึมครึมอยู่บ้าง แต่ฟางเวยก็พอใจแล้ว
เขานึกไม่ถึงเลยว่าภรรยาของตัวเองกำลังวางแผนจะพาลูกสาวทั้งหลายไปฆ่าตัวตายหลังจากกินอิ่ม
หลังกินข้าวเสร็จ ฟางเวยกำลังจะไปคุยกับอู๋เส้าหลี่และลูกสาว จ้าวเหล่าซานก็พาคนบุกเข้ามา
ฟางเวย แกให้หน้าไม่เอาหน้าสินะ?
ข้างหลังจ้าวเหล่าซานมีผู้ชายในหมู่บ้านอีกสองคน ต่างก็เป็นพวกที่ร่วมกันวางแผนหลอกเขาชาตี้ที่แล้ว
ฉันจัดโต๊ะไว้ แกกล้าไม่มางั้นเหรอ?! บอกไว้เลย วันนี้แกไปก็ต้องไป ไม่ไปพวกฉันก็จะหามไปให้ถึงที่!
ฟางเวยวางเก้าอี้ในมือลง แล้วพูดเบา ๆ ให้อู๋เส้าหลี่พาลูกสาวเข้าห้องไปก่อน พอพวกเธอเข้าไปแล้ว เขาถึงพูดว่า "ฉันบอกแล้วไง ฉันจะไม่เล่นการพนันอีก!"
มีสิทธิ์อะไรให้แกไม่เล่น?
จ้าวเหล่าซานหัวเราะอย่างน่ากลัว "อย่าลืมเหมยเยี่ยนนะ ถ้าเธอไม่เล่น จะมีเงินให้มันใช้เหรอ? พอมันอาละวาดขึ้นมา ฉันว่าหน้าเธอจะไม่เหลือที่ให้ซุกหรอก"
ถ้ารู้จักเอาตัวรอด ก็ควรจะไปกับพวกฉันโดยดี...
ฟางเวยไม่รอให้มันพูดจบ คว้าไม้คานที่วางไว้หลังประตูมานานแล้ว ฟาดเต็มแรงไปที่หน้าอกของมัน!
ทีนี้ถึงจะบอกว่าไม่ได้ออกแรงเต็มสิบ แต่เจ็ดแปดส่วนก็มี
จ้าวเหล่าซานคิดไม่ถึงว่าฟางเวยจะลงมือกะทันหัน ถูกตีจนถอยหลังไปหลายก้าว พลาดก้าว เหนือยหงายหลังลงไปนอนกับพื้น
แกบ้าไปแล้วเหรอ?!
มันเอามือกุมหน้าอก เจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว "แกกล้าตีฉันเหรอ? ฉัน—"
ฟางเวยหัวเราะเย็น แล้วฟาดไม้อีกที คราวนี้เข้าที่ระหว่างไหล่กับคอ เจ็บจนจ้าวเหล่าซานร้องออกมาเสียงหลง สุนัขทั้งหมู่บ้านถึงกับเห่าหอนตาม
ชายสองคนนั้นตะลึงไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ก็กรูกันเข้ามาพร้อมกัน
ฟางเวยถึงจะไม่เคยเรียนวิชามวยจริงจัง แต่ชาติที่แล้วตอนที่ธุรกิจเพิ่งเริ่ม เขาเคยเจอเรื่องแบบนี้มามากมาย
ถูกดักรอตอนกลางดึกเป็นเรื่องปกติ ออกไปกินข้าวข้างนอกก็โดนคนที่คู่ค้าส่งมาถือขวดเหล้าฟาดหัว
หรือไม่ก็มีคนถือมีดบุกเข้าร้านฟันคนจนต้องเข้าไอซียู นับไม่ถ้วน
แค่พวกหนุ่มบ้านนอกสองคน ฟางเวยไม่เห็นจะกลัวเลย
เขาหลบหมัดที่พุ่งเข้ามา แล้วตวัดไม้ฟาดไปที่เอวของอีกคน ชายคนนั้นครางออกมาอย่างอดไม่ได้ ต้องก้มตัวลงกับพื้น
อีกคนหนึ่งพุ่งเข้ามาจะกอดขา ฟางเวยยกเข่าขึ้นกระแทก ชายคนนั้นก็ร้องลั่นพร้อมปล่อยมือ ปากเต็มไปด้วยเลือด!
จ้าวเหล่าซานฉวยจังหวะที่วุ่นวายลุกขึ้นคลานไปหยิบอิฐครึ่งก้อนจากใต้กำแพง แล้วฟาดเข้าที่ท้ายทอยของฟางเวย!
อู๋เส้าหลี่ในห้องร้องอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว "ระวัง!"
ฟางเวยเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แล้วฟาดไม้อิฐเข้าที่ปากของจ้าวเหล่าซาน
"อือ!!!"
จ้าวเหล่าซานร้องด้วยความเจ็บปวด มือที่กุมปากเปื้อนเลือดแดงฉาน
ชายหนุ่มสองคนนั้นรีบวิ่งเข้าไปหามัน ไม่มีใครกล้าลงมืออีก
"จ้าวเหล่าซาน ฟังฉันไว้ให้ดี"
ฟางเวยชี้หน้าจ้าวเหล่าซานด้วยไม้คาน พูดเสียงเย็นชา "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันกับพวกแกเส้นทางแยกคนละทาง"
ถ้าแกกล้าเหยียบเข้ามาในบ้านฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะหักขาแกทิ้งเลย ไสหัวไป!
สีหน้าจ้าวเหล่าซานเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายก็ถุยน้ำลายปนเลือดออกมาทีหนึ่ง แล้วพาชายสองคนนั้นวิ่งหนีไปอย่างน่าอนาถ
อู๋เส้าหลี่ขังเด็ก ๆ ไว้ในห้อง แล้วเดินออกมาคนเดียว
"ที่รัก ฉันตัดขาดกับจ้าวเหล่าซานแล้ว"
ฟางเวยพูดพร้อมรอยยิ้ม "จากนี้ไป ฉันจะไม่แตะไพ่ หรือแตะผู้หญิงคนนั้นอีก! ฉันจะอยู่กับเธอและลูก ๆ ใช้ชีวิตให้ดี!"
อู๋เส้าหลี่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาด แต่เธอก็ยังไม่กล้าวางใจ
"ฟางเวย แกคิดจะทำอะไรกันแน่? แกอยากได้เงินอีกแล้วเหรอ? ฉันบอกแกไปแล้วไงว่าในบ้านไม่มีเงินเหลือสักแดงเดียว!"
ฟางเวยมองสายตาที่ระแวดระวังของเธอ แล้วรู้สึกอึดอัดขึ้นมาที่หน้าอก
หลายปีมานี้เขาทำเรื่องเลวร้ายไว้มากมาย พูดปากเปล่าอย่างเดียวคงไม่มีใครเชื่อ
"เส้าหลี่ ฉันรู้ว่าเธอเชื่อใจฉันยากแล้ว"
ฟางเวยเดินไปยืนตรงหน้าอู๋เส้าหลี่ จ้องตาของเธอ แล้วพูดว่า "เรื่องเลว ๆ ที่ฉันทำมาหลายปี ไม่ต้องพูดถึงเธอเลย ตัวฉันเองนึกถึงทีไรก็อยากตีตัวเอง!"
"แต่ฉันขอเธอให้โอกาสฉันอีกครั้ง! ถ้าฉันยังไปเล่นการพนัน หรือไปแตะผู้หญิงคนนั้นอีก ไม่ต้องให้เธอลงมือ ฉันจะตัดมือตัวเองทิ้ง!"
อู๋เส้าหลี่ไม่พูดอะไร
เธอจะเชื่อผู้ชายคนนี้ได้อีกจริง ๆ เหรอ?
ฟางเวยไม่ได้พูดอะไรอีก แค่ยกถ้วยน้ำมันหมูเจียวที่แทบจะไม่แตะต้องออกมา ยื่นให้อู๋เส้าหลี่
"เอาไปกินกับลูก ๆ นะ ฉันเห็นพวกเธอไม่ค่อยได้กินกันเมื่อกี้"
อู๋เส้าหลี่ไม่ขยับ
"..."
ฟางเวยถอนหายใจ แล้วทำท่าจะเดินออกไป "ถ้าเธอกับลูก ๆ ไม่กิน ฉันก็จะเอาไปขอโทษจ้าวเหล่าซานละนะ"
"เพิ่งตีมันไปเมื่อกี้ เอานี่ไปเป็นของขวัญขอโทษก็คงดี..."
"แกกล้า!"
อู๋เส้าหลี่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ รีบแย่งถ้วยไป แล้วจ้องเขม็ง
"ล้อเล่นน่า"
ฟางเวยหัวเราะ "ไปกินเถอะ เดี๋ยวฉันไปล้างถ้วยเอง"
จนเขาจากไปแล้ว อู๋เส้าหลี่ยังยืนถือถ้วยน้ำมันหมูเจียวแข็งทื่ออยู่ที่หน้าประตู
พอเห็นว่าฟางเวยดูเหมือนจะไปล้างจานจริง ๆ เธอถึงได้รีบหลบเข้าห้องไปอย่างลนลาน
พอแม่ลูกกินน้ำมันหมูเจียวครึ่งถ้วยหมด อู๋เส้าหลี่ก็แอบย่องเข้าไปในครัว เห็นจานชามถูกล้างสะอาดเอี่ยมจริง ๆ ถึงกับพูดไม่ออก
...
ฟางเวยนอนรออยู่บนเตียงนานแล้ว แต่ก็ไม่เห็นอู๋เส้าหลี่กลับมา
ตอนแรกเขาคิดว่าภรรยาคงไปนอนกับลูก ๆ แต่กลับได้ยินเสียงน้ำในครัว
หรือว่าอู๋เส้าหลี่คิดว่าเขาล้างจานไม่สะอาด เลยจะล้างใหม่?
ฟางเวยบอกไม่ถูกว่าคิดยังไง เขาผลักประตูครัวเปิดออก แล้วก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
เห็นถังไม้ใหญ่ไว้สำหรับอาบน้ำในบ้านตั้งอยู่ในครัว น้ำในถังยังมีไอร้อนลอยขึ้น
อู๋เส้าหลี่นั่งอยู่กลางถัง น้ำท่วมอยู่แค่ระดับหน้าอก เธอผอมเกินไป แต่ผิวกลับขาวจนแยงตา
เธอหยิบกระบวยที่ขอบแตกขึ้นมา ตักน้ำราดจากไหล่ลงมา เม็ดน้ำไหลตามแนวหลังลงไป
ฟางเวยมองแล้วรู้สึกคอแห้ง
ชาติที่แล้วเขาก็เที่ยวมาหมดแล้ว พอแก่ตัวลงร่างกายไม่ไหว ความต้องการนั้นก็จางหายไป ไม่คิดว่าพอได้เกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ใช่แค่ร่างกายที่หนุ่มแน่น แต่ความรู้สึกนั้นก็เริ่มคึกคักขึ้นมาด้วย!
อู๋เส้าหลี่สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมาจากประตู หันขวับไปมองฟางเวยที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"...จะเข้ามาก็เข้ามาสิ ปิดประตูด้วย ไอน้ำมันจะหมด"
ฟางเวยได้สติ พยักหน้าอย่างแข็งทื่อ แล้วปิดประตูลง
ในครัวเงียบไปพักใหญ่ มีแต่เสียงน้ำตอนอู๋เส้าหลี่อาบน้ำ
"ที่รัก"
เสียงฟางเวยแหบพร่าเล็กน้อย "ฉัน... ฉันขัดหลังให้เธอก็ได้นะ"
อู๋เส้าหลี่ตัวแข็งทื่อ ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ อยากดีด้วยจริง ๆ หรือคิดเรื่องนั้นอยู่?
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมตกลง
"...เข้ามาเถอะ แต่ขัดเบา ๆ ด้วยล่ะ"