“ก็เรื่องที่แกขโมยทรัพย์สินส่วนรวมยังไงล่ะ!”
ผู้นำหมู่บ้านโจวรู้ดีว่าฟางเวยเป็นคนไร้ยางอาย พอเห็นเขาทำให้ตนเสียหน้าไปต่อหน้าคนนอกก็โกรธขึ้นมาบ้าง “อย่าบอกนะว่าแกไม่ได้เอาเห็ดหลินจือป่านั่นไปขาย!”
“เรื่องนั้นน่ะเหรอ...”
ฟางเวยลูบคาง มองผู้นำหมู่บ้านโจวอย่างสนใจ “ในเมื่อพวกคุณจะถามเรื่องที่ขโมยทรัพย์สินส่วนรวม งั้นผมมีคำถามจะถามพวกคุณบ้าง”
“ผู้นำหมู่บ้านโจว ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อก่อนบ้านคุณก็เคยยิงกระต่ายป่าบนภูเขาได้หลายตัว แล้วก็เอาหนังไปขายให้ล่าเหลา ส่วนเนื้อก็เก็บไว้กินเอง”
“ภูเขาลูกนั้นเป็นภูเขาส่วนรวม กระต่ายก็ควรเป็นกระต่ายส่วนรวมสิ”
“ถ้าคิดแบบนี้ เงินที่คุณขายกระต่ายได้ก็ควรเอามาเข้ากองกลางด้วยสิ?”
“...”
ผู้นำหมู่บ้านโจวอึ้งไปชั่วขณะ
บ้านเขาไม่ใช่แค่ขายกระต่ายป่า ยังขายสัตว์ป่าอื่นๆ อีกเยอะแยะ!
“แล้วก็แกด้วย ไอ้ตั้ว”
ฟางเวยไม่ให้เวลาคนอื่นได้ตั้งตัว หันไปมองโจวเหมาที่อยู่ข้างๆ
“ตู้ใหม่บ้านแก ใช้ไม้จากบนภูเขามาทำใช่ไหม? ต้นไม้นั้นขึ้นบนภูเขา ก็เป็นทรัพย์สินส่วนรวม แล้วตู้นั้นก็ควรเอามาเข้ากองกลางด้วยสิ?”
“บ้าเหรอ?! ต้นไม้นั้นฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง กว่าจะลากกลับมาทำเป็นตู้!”
โจวเหมาเดือดทันที ใครจะมาแตะตู้ใหม่ที่เขาเตรียมไว้เอาไว้แต่งเมีย ไม่มีทาง!