ชาวบ้านที่ตามมาดูความครึกครื้นอยู่ด้านนอก พอได้ยินคำพูดของผู้นำหมู่บ้านโจวต่างก็พากันสูดลมหายใจเย็นเยียบ
เจ็ดสิบกว่าบาทเนี่ยนะ?!
ฟางเวยไอ้ขี้ยานี่ดันไปเจอเห็ดหลินจือป่าบนเขาจนได้ ไหนว่าซวยอะไรขนาดนั้น?!
"มี"
ฟางเวยพยักหน้าเล็กน้อย สารภาพอย่างเปิดเผย
ไอ้เวรนี่พาคนตามมาถึงหน้าบ้านแล้ว จะปฏิเสธไปก็ไร้ประโยชน์ สารภาพออกไปตรง ๆ ยังจะดีซะกว่า
"กล้ารับก็ดี!"
สวีรุ่ยไม่คิดว่าฟางเวยจะไม่แม้แต่จะแก้ตัวสักคำ ยอมรับตรง ๆ ทันที ก็ดีใจใหญ่ ร้องว่า "ฟางเวย! นายรู้ไหมว่านายทำผิดใหญ่แค่ไหน?!"
"เห็ดหลินจือป่ามันขึ้นบนเขา เขาเป็นทรัพย์สินส่วนรวมของหมู่บ้านเหล่าถัง เห็ดหลินจือพวกนั้นก็เลยเป็นของส่วนรวมด้วย!"
"นายขุดเอาไปเองก็ช่างเถอะ ยังกล้าเอาไปขายเป็นเงินอีก นายรู้ไหมว่าการกระทำแบบนี้เรียกว่าอะไร?!"
"มันเรียกว่าขโมยของส่วนรวม! พูดให้หนักหน่อยก็คือบ่อนทำลายทรัพย์สินของสังคมนิยม!"
"ฉันตรวจสอบมาแล้ว เห็ดหลินจือต้นนั้นนายขายไปหกสิบห้าบาท งูตัวนั้นขายไปสิบสองบาท รวมทั้งหมดเจ็ดสิบเจ็ดบาท!"
ฟางเวยไม่พูดอะไร เอาแต่มองไอ้เวรนี่พูดน้ำลายหกกระจาย
"ให้ทุกคนช่วยกันชี้ขาดหน่อย!"
สวีรุ่ยหันไปทางผู้นำหมู่บ้านโจว แล้วก็ชาวบ้านข้างนอก "ที่ดินของหมู่บ้านเหล่าถังเรา! ภูเขาของหมู่บ้านเหล่าถังเรา! ของที่ผลิตออกมา ทำไมต้องเข้าอกเข้าคนเดียวกับฟางเวยด้วย?!"