"พี่สะใภ้เส้าหลี่ เธอไม่รู้นะ ตอนนี้คนในหมู่บ้านต่างก็ชมว่าเว่ยมีความสามารถมากเลยแหละ!"
เหอเสี่ยวฟางควงแขนอู๋เส้าหลี่ ปากก็พูดไม่หยุด
"เว่ยก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ"
อู๋เส้าหลี่พูดเสียงเรียบ
"โชคดีเหรอ? โชคดีก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ!"
เหอเสี่ยวฟางคิดว่าตัวเองปูเรื่องมาได้เกือบพอแล้ว จู่ ๆ ก็ถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
"น้องสะใภ้เส้าหลี่ เธอไม่รู้นะ บ้านเราครึ่งปีมานี่มัน...เฮ้อ"
นางเช็ดตา น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ
"ตั้งแต่ผ่านปีใหม่มา บ้านเราไม่เคยกินข้าวดี ๆ สักมื้อเลย พี่เขยเธอไม่รู้จักทำมาหากินอะไรเลย มีแต่ฉันคนเดียวที่ต้องปะผ้าเย็บเสื้อผ้าหาเลี้ยงครอบครัว"
"แต่เธอว่านะ ผู้หญิงอย่างฉันจะไปสู้อะไรได้?"
อู๋เส้าหลี่ขมวดคิ้วจ้องเหอเสี่ยวฟาง แต่กลับเห็นว่าในตาของนางไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ตาแดงก็เพราะถูกมือถูจนแดงต่างหาก
"โดยเฉพาะลูกสองคนของฉันน่ะ เธอไม่เห็นหรอก หิวจนหน้าโทรมไปหมดแล้ว!"
"ดูก็รู้ว่าซูบผอมเหลือง ตอนกลางคืนนอนหลับท้องยังร้องโครกครากตลอด อดอยากอยากกินเนื้อจนร้องไห้ ปากก็ร้องเรียก 'แม่ครับ ผมอยากกินเนื้อ' อยู่เรื่อยเลย"
เหอเสี่ยวฟางใช้แขนเสื้อเช็ดหางตา ดูท่าทางเศร้าเสียใจมากเหลือเกิน
"เธอว่าแม่คนหนึ่งได้ยินคำแบบนี้จะรู้สึกยังไง?"
"หัวใจฉันมันแตกเป็นแปดเสี่ยงไปหมดแล้วจริง ๆ!"