“ต้าเว่ย ลองดูอีกทีสิ ยังมีตรงไหนไม่พอใจอีกไหม”
ลุงหลี่เก็บเครื่องมือทำงานพลางหันกลับมามองฟางเวย
“พอใจ! พอใจมากเลย!”
ฟางเวยหยิบบุหรี่เฟยหม่าออกมา ยื่นให้ลุงหลี่กับหลี่ต้าควานคนละมวน แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ลุงหลี่ ต้าควาน ช่วงหลายวันนี้เหนื่อยกันมากเลยนะครับ”
“เดี๋ยวบ่ายนี้ผมจ่ายค่าแรงให้ คิดตามที่ตกลงกันไว้ คิดในอัตราสูงสุดเลยครับ!”
“ไม่ต้องรีบ ๆ”
ลุงหลี่โบกมือ คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วยิ้ม “จัดการเรื่องในบ้านให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน ช่วงหลายวันนี้ลุงดูเอ็งทำงาน ก็เข้าใจอะไรขึ้นเยอะ”
“ไอ้หนุ่ม เอ็งเดินมาถูกทางแล้วจริง ๆ!”
ฟางเวยฉีกยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร
หลังจากส่งลุงหลี่กับลูกชายกลับไปแล้ว เขาก็ยืนอยู่ในลานบ้านตามลำพังอีกพักใหญ่
ชาติที่แล้วเขาเคยอยู่คฤหาสน์ เคยขับรถหรูราคาหลายสิบล้าน แต่ไม่เคยรู้สึกมั่นคงเหมือนวันนี้เลย
“ต้าเว่ย……”
ฟางเวยหันกลับไป ก็เห็นอู๋เส้าหลี่เดินออกมาจากครัวใหม่ ในมือถือผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่ง
ช่วงหลายวันนี้เธอก็ไม่ได้อยู่ว่าง ๆ ลุงหลี่กับคนอื่นทำงานหนัก เธอก็คอยตามไปช่วยงานละเอียด เช็ดขอบหน้าต่าง เช็ดหน้าเตา กวาดเศษอิฐ……เรียกได้ว่าไม่ได้หยุดมือเลย
ฟางเวยยื่นมือไปทัดปอยผมเปียกชื้นตรงขมับของอู๋เส้าหลี่ไว้หลังหู แล้วถามเสียงเบาว่า “เป็นอะไร มีอะไรก็พูดมา”
อู๋เส้าหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ต้าเว่ย……ใกล้ถึงวันสมัครเรียนที่โรงเรียนประถมในตัวอำเภอแล้ว”