“ใช่ ใช่ ใช่!”
ไหลโกวจื่อที่เดินตามหลิวหวั่นมารีบคล้อยตาม “ต้าเว่ย วางใจเถอะ พวกพี่น้องของเราทำงานเต็มที่แน่นอน ไม่ปล่อยให้แกเสียค่าจ้างเปล่าหรอก!”
“ใช่แล้ว! ต้าเว่ย ค่าจ้างที่แกให้พี่ชายแกอย่างต้าเฉียงน่ะ... แฮ่ม พวกเราไม่ต้องได้สูงขนาดนั้นก็ได้ แกให้ตามที่เห็นสมควรเถอะ!”
ฟางเวยมองหน้าคนกลุ่มนี้ตรงหน้า แล้วแอบหัวเราะเยาะในใจ
ช่วยงานอะไรกัน? ว่างก็เลยอยากหาอะไรทำอย่างนั้นหรือ? พูดให้ชัดก็คืออิจฉาเงินหนึ่งร้อยหยวนที่เขาแบ่งให้พี่ใหญ่กับหยางเชี่ยนต่างหาก!
ต้องรู้ไว้ว่าที่หมู่บ้านเหล่าถังในปี 1984 เงินหนึ่งร้อยหยวนมากพอให้แรงงานหนุ่มแข็งแรงคนหนึ่งทำงานโดยไม่กินไม่ดื่มได้นานกว่าครึ่งปีเสียอีก!
“พี่หลิว ขอบคุณพวกพี่ไว้ก่อนนะ”
ฟางเวยไม่อยากเป็นคนโง่ที่ถูกเอาเปรียบ จึงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“แต่ตอนนี้ที่ป่าไม้เก่าไม่มีงานอะไรเท่าไรจริง ๆ ก็แค่ถอนหญ้า พลิกดิน ล้วนเป็นงานหยาบ ๆ ให้พี่ใหญ่ของผมค่อย ๆ ทำคนเดียวก็พอแล้ว”
“เอ๊ะ? ถอนหญ้าพลิกดินก็นับเป็นงานเหมือนกันนะ!”
หลิวหวั่นร้อนใจ รีบเกลี้ยกล่อมว่า “ถ้าให้ต้าเฉียงทำคนเดียว ต้องทำถึงเมื่อไรกัน? คนมากขึ้นก็มีมือเพิ่มขึ้นอีกคู่สิ!”
ฟางเวยยิ้ม ไม่รับคำพูดนั้น แต่พูดต่อว่า “อีกอย่าง สถานการณ์ทางป่าไม้เก่าตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อน หลายจุดผมก็ต้องค่อย ๆ สำรวจดู ถ้าคนเยอะเกินไปอาจยิ่งวุ่นวาย”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน”
เขามองสีหน้าของหลิวหวั่นที่เริ่มฝืนยิ้มไม่ไหว แล้วพูดเสริมว่า “พวกเราก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ต่อไปถ้าป่าไม้เก่าต้องการคนเพิ่มจริง ๆ ผมจะเรียกพวกพี่แน่นอน”