"เส้าหลี่เอ๊ย ป้าจางบอกเธอนะ มีคนมาขอหญิงใหญ่ของเธอล่ะ!"
แม่สื่อจางยิ้มบางๆ มองอู๋เส้าหลี่ "เธอรู้จักครอบครัวซ่งจื้อหูที่หมู่บ้านเซี่ยหยางไหมล่ะ? ลูกชายคนเล็กของเขาไปชอบหญิงใหญ่ของเธอเข้าแล้ว!"
หญิงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าทำให้สีหน้าซีดเผือดทันที
"ลูกชายคนเล็กบ้านลุงซ่งน่ะ หน้าตาขาวสะอาด ปีนี้ก็แค่สิบห้าปีเอง! ไม่ใช่ป้าจางพูดโกหกนะ ลุงซ่งนับว่าเป็นบ้านรวยมีอันจะกินประจำหมู่บ้านเซี่ยหยางเลยล่ะ!"
"หญิงใหญ่ของเธอปีนี้ก็สิบขวบแล้ว ส่งไปเลี้ยงที่บ้านเขาอีกสามสี่ปี ก็แต่งเข้าบ้านลุงซ่งได้เลย!"
แม่สื่อจางนึกถึงอั่งเปาที่บ้านลุงซ่งสัญญาจะให้ คำพูดก็ยิ่งจริงใจมากขึ้น
"บ้านลุงซ่งเขาบอกไว้นะ แค่พ่อแม่เธอยอม เขายอมจ่ายค่าสินสอดสามร้อยห้าสิบหยวน แถมจักรยานอีกคันกับจักรเย็บผ้าอีกหนึ่งเครื่อง!"
"บ้านเธอมีลูกสาวเยอะ เลี้ยงลูกสาวเจ็ดคนนี่มันสิ้นเปลืองข้าวสุก!"
"ส่งออกไปสักคนเร็วๆ ทั้งประหยัดข้าว ทั้งได้เงินก้อนใหญ่ไปใช้หนี้ที่ฟางเวยติดสหกรณ์เครดิตไว้ นี่ไม่ใช่เรื่องดีที่สุดเลยหรือไง?"
"เส้าหลี่เอ๊ย ป้าบอกเธอนะ นี่คือคู่ที่ดีที่ใครเขาวอนก็ไม่ค่อยได้! เธอกับฟางเวยต้องคิดดีๆ ล่ะ!"
ตอนนี้สีหน้าของอู๋เส้าหลี่ อู๋เสี่ยวฉิน และอู๋ฟากั๋ว มืดคล้ำน่ากลัว