"ดี งั้นผมขอขอบคุณเถ้าแก่หวังล่วงหน้าตรงนี้เลยนะ!"
ฟางเวยได้ยินคำพูดของเถ้าแก่หวังก็ดีใจขึ้นมาทันที รีบพูดขึ้นว่า"ต่อไปถ้าผมหาของดีๆ เจอบนเขาจริงๆ จะตรงมาหาคุณเลย!"
"ได้"
การซื้อขายเสร็จสิ้น เถ้าแก่หวังก็กลับไปทำงานของตัวเองต่อ
ฟางเวยมองไปรอบๆ แล้วหยิบธนบัตรหนึ่งปึกออกมาจากในเสื้อ ดึงอยู่ใบหนึ่งเป็นแบงก์ห้าหยวนออก ส่งให้เฉินต้าเจี่ยวตรงๆ
“พี่ต้าเจี่ยว ค่าเหนื่อยแค่นี้พอไหมครับ?”
"พอแล้วๆๆ!"
เฉินต้าเจี่ยวไม่คิดว่าฟางเวยจะมีน้ำใจขนาดนี้หลังจากมีเงิน พอรับเงินมาแล้วหน้าก็บย่นยิ้มจนเป็นรอยย่น
"น้องชายทำเรื่องแบบนี้โคตรจะสุดยอด! ต่อไปถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้อีก นายแค่มาหาฉันได้เลย ฉันเฉินต้าเจี่ยวเรียกใช้เมื่อไหร่มาเมื่อนั้น!"
ฝางเวยพยักหน้า แล้วนับธนบัตรดาต้วนเจี๋ยที่เถ้าแก่หวังให้มาเมื่อครู่หกใบ มองไปทางหยางเชี่ยน
"เมื่อคืนเราตกลงกันไว้ ขายเสร็จแล้วจะให้เธอสี่ส่วน"
"นี่คือหกสิบบาท เธอนับเองดู"
"........."
มือที่รับเงินของหยางเชี่ยนสั่นเทาไปหมด เขาไม่คิดว่าฝางเวยจะทำตามที่ตกลงใจจริงๆ คือให้เขาสี่ส่วน ทั้งๆ ที่คืนนั้นที่เอาชีวิตไปเสี่ยงเป็นเหยื่อล่อคือฝางเวยเองแท้ๆ
"ฝางเวย! ตั้งแต่นี้ต่อไปเราจะเป็นพี่น้องที่ร่วมชาติร่วมใจกันจริงจังละ! เธอให้ฉันไปตะวันออก ฉันจะไม่ไปตะวันตก1 เธอให้ฉันไล่หมา ฉันจะไม่ไปไล่ไก่เด็ดขาด!"
ฝางเวยตกใจที่เสียงของเขาดังขึ้นทันทีทันใด รีบปลอบ:"อย่าเพิ่งตื่นเต้นขนาดนั้นเลย หมุป่าก็เธอกับฉันล่วยันล่ามา เงินส่วนนี้ก็เป็นสิทธิที่เธอควรได้อยู่แล้ว"