[ข่าวกรองรายวัน: ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของป่าไม้เก่า มีหมูป่าตัวเมียที่โตเต็มวัยตัวหนึ่ง น้ำหนักประมาณสองร้อยสามสิบจินขึ้นไป กำลังพาลูกหมูห้าตัวหากินอยู่]
ฟางเวยซึ่งกอดอู๋เส้าหลี่นอนหลับอยู่ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ให้ตายเถอะ!
หมูป่าสองร้อยกว่าจิน บวกกับลูกหมูอีกสองสามตัว คงจะสามร้อยกว่าจินได้!
ถึงแม้ตอนนี้ราคาหมูป่าจะไม่สูง แต่ถ้าขายได้สามร้อยกว่าจินก็เป็นเงินหลายสิบหยวนเลยนะ!
ฟางเวยตื่นเต้นจนเสียงหายใจเริ่มหนักหน่วง
ในที่สุดก็ได้ของใหญ่มาอีกแล้ว!
แต่เขาก็ใจเย็นลงทันที หมูแม่ลูกอ่อนน่ากลัวแค่ไหน ไม่มีชาวบ้านคนไหนไม่รู้!
เขี้ยวของมันคมยิ่งกว่ามีด แค่แหย่ครั้งเดียวก็สามารถฉีกท้องคนได้ ไส้จะทะลักออกมาพื้นทันที
ถ้าไปคนเดียวล่ะก็ ไปตายแน่นอน!
แต่ฟางเวยไม่อยากยอมแพ้จริงๆ กัดฟันแล้วก็ค่อยๆ เปิดผ้าห่มออก ตั้งใจจะออกไปข้างนอกก่อนเพื่อคิดหาทาง
แต่พอเขาขยับตัว อู๋เส้าหลี่ก็ตื่นทันที
"ดึกดื่นขนาดนี้ จะไปไหนนะ?"
ฟางเวยพูดเสียงเบา: "บนเขามีของใหญ่เข้ามาแล้ว"
สมองของอู๋เส้าหลี่ปลอดโปร่งขึ้นมาทันที คว้าแขนเขาไว้แน่น พูดเสียงเบา: "เป็นตัวเป็นตนหรือเปล่า? ต้องไปตอนนี้เลยหรือ?"
"เธอนอนต่อเถอะ อย่างช้าตอนเช้าฉันก็กลับมาแล้ว"
ฟางเวยพยักหน้า ไปหยิบขวานผ่าฟืนที่บ้านออกมา แล้วก็หาเชือกป่านเส้นหนาเท่านิ้วหัวแม่มือได้เส้นหนึ่ง พันรอบข้อมือสองรอบเพื่อลองดูแรง แล้วก็หยิบพลั่วเหล็กที่อยู่หลังประตูออกมาด้วย