“โฮก!”
หมูป่าตัวผู้ก้มหัวลง เล็งเขี้ยวไปที่หน้าอกของฟางเฉียง แล้วใช้ขาหน้าคุ้ยพื้นอีกครั้ง
“ไอ้สัตว์เดรัจฉาน รนหาที่ตายเองนะ!”
ฟางเวยตะโกนลั่น กระโดดลงจากต้นไม้ มือทั้งสองกำมีดพร้าแน่น แทงเข้าไปหลังโคนหูของหมูป่าตัวผู้!
เขาจงใจเลือกตำแหน่งนี้ ซึ่งอยู่ระหว่างโคนหูกับกระดูกสะบัก หนังบริเวณนี้บาง และไม่มีเกราะโคลนหนา ๆ ปกป้อง
คมมีดพร้าผ่าหนังแข็งเข้าไปโดยตรง ทะลุชั้นไขมันหนา ก่อนจะชนเข้ากับขอบกระดูก
“ไปตายซะ!”
ฟางเวยพลิกข้อมือ คมมีดลื่นไปตามร่องกระดูก แล้วตัดเส้นเลือดใหญ่ขาด
วินาทีต่อมา เลือดหมูก็พุ่งออกจากปากแผล สาดใส่หน้าเขาเต็ม ๆ!
ละอองเลือดร้อนฉ่าและคาวคลุ้งกระเด็นเข้าตาฟางเวย เลือดไหลย้อยลงมาตามคางไม่หยุด
หมูป่าตัวผู้ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด บิดตัวอย่างบ้าคลั่ง ขาทั้งสี่ตะกุยพื้นสะเปะสะปะ ดินกับเศษหินกระเด็นไปทั่ว
ฟางเวยคว้าขนแผงคอของมันไว้แน่น ใช้ขาทั้งสองข้างหนีบท้องหมูเอาไว้ ตัวเขาทาบอยู่บนหลังหมู ต่อให้มันสะบัดอย่างไรก็ไม่อาจเหวี่ยงเขาลงได้!
เสียง “ฉึก” ดังขึ้น เขากระชากมีดพร้าออกมาอย่างแรง เลือดพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิม
แต่เขาก็แทงกลับเข้าไปทันทีที่แผลเดิม ดันคมมีดลึกเข้าไปอีกครึ่งนิ้ว!
“ลงมือ!!!”
หยางเชี่ยนได้ยินคำสั่งของฟางเวย ก็เป็นคนแรกที่พุ่งออกมา
เขาเล็งหอกไผ่ในมือไปยังแม่หมูตัวหนึ่งที่กำลังหนีขึ้นเขา แล้วแทงเข้าไปตรงรักแร้เหนือโคนขาหลัง