“ลุงหยาง!”
พ่อของหยางเชี่ยนเห็นฟางเวยมองมาทางตัวเอง ก็รีบยัดไม้ที่ถืออยู่ใส่มือคนข้าง ๆ แล้วสาวเท้าไม่กี่ก้าวพุ่งมาหยุดหน้าโต๊ะแปดเซียน ยิ้มแฉ่งพูดว่า “ต้าเว่ย! ลุงก็อยู่นี่นะ!”
ก่อนหน้านี้ลูกชายของเขาตามฟางเวยไปล่าหมูป่า จับกุ้ง แล้วเอาไปขายได้เงินมา เขายังแอบถอนใจในใจว่าไอ้ลูกชายตัวแสบของบ้านเขาโชคดีจริง ๆ
ตอนนี้ถึงคราวตัวเองบ้าง ความรู้สึกในใจช่างสุขสมจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย!
“ลุงหยาง ทีมตีกลองมีทั้งหมดห้าคน”
ฟางเวยนับธนบัตรดาต้วนเจี๋ยสิบใบส่งให้ “นี่หนึ่งร้อยหยวน คนในทีมได้คนละยี่สิบเหมือนกัน”
พ่อของหยางเชี่ยนรับเงินมา ยิ้มพลางพูดว่า “ต้าเว่ย คุณเป็นคนยุติธรรมจริง ๆ มิน่าลูกชายผมถึงยอมทำงานกับคุณ!”
ฟางเวยยิ้มพลางโบกมือ แล้วหันไปทางพี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตะโกนเรียก “ฟางเฉียง ตอนหมูป่าตัวผู้พุ่งเข้ามา พี่กระโดดลงจากต้นไม้ เอาไม้ขวางมัน แถมยังบาดเจ็บตอนต่อสู้ ได้ส่วนแบ่งห้าสิบหยวน”
ฟางเฉียงเดินเข้ามา มองธนบัตรสิบหยวนห้าใบในมือเขา แล้วถอนหายใจขึ้นมา “ต้าเว่ย เงินนี่...”
“รับไว้”
ฟางเวยยัดเงินใส่มือพี่ชาย น้ำเสียงหนักแน่น “พี่ใหญ่ เงินนี่พี่เอาชีวิตแลกมา สมควรได้รับ”
ฟางเฉียงกำธนบัตรทั้งห้าใบไว้แน่น ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงพยักหน้า
“ต้าเฉิง หยางเชี่ยน”
ต้าเฉิงกับหยางเชี่ยนเบียดตัวออกมาจากฝูงชนพร้อมกัน แล้วตะโกนขึ้นพร้อมกันว่า “ต้าเว่ย! พวกเราอยู่นี่!”
“ตอนหมูป่าตัวอื่นคลุ้มคลั่ง พวกคุณเป็นกลุ่มแรกที่พุ่งเข้าไปช่วย รับมือได้ดีมาก!”