อู๋เส้าหลี่กัดริมฝีปากล่างแน่น มือทั้งสองข้างกำเสื้อผ้าของลูกสาวทั้งหลายไว้แน่น
หญิงรองกับซานยาหดตัวอยู่ข้างหลัง ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หญิงสี่กับหญิงห้าถูกทำให้ตกใจจนร้องไห้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าร้องเสียงดัง ได้แต่สะอื้นไม่หยุด
ฟางเวยมองผู้หญิงที่ร้องไห้โวยวายอยู่บนพื้น แล้วหันไปมองจ้าวเหล่าซานที่ยืนยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่สวีรุ่ย
เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ไอ้สารเลวสามคนนี้คิดจะร่วมมือกันวางกับดักเขา!
สวีรุ่ยเห็นว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้ว ในที่สุดก็ยืนออกมา
แม้เขาจะไม่พอใจที่ผู้นำหมู่บ้านโจวกับผู้นำหมู่บ้านฮูไม่ยอมทำตามคำสั่ง แถมยังทำเรื่องให้ใหญ่โตขนาดนี้ แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องทำตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้
“ฟางเวย! นายกล้าดีเกินไปแล้ว!”
เขาไพล่สองมือไว้ด้านหลัง วางท่าราวกับเจ้าหน้าที่ที่ทำงานตามระเบียบ แล้วตวาดเสียงดังว่า “การข่มขืนผู้หญิงเป็นพฤติกรรมอันธพาลร้ายแรง เป็นการเสื่อมเสียศีลธรรมอย่างหนัก!”
“ตามกฎหมายของประเทศ พฤติกรรมแบบนายอย่างน้อยก็ต้องติดคุกเป็นสิบปี! ถ้าร้ายแรงกว่านั้นก็อาจถูกส่งไปกินกระสุน!”
ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ พากันสูดปากด้วยความตกใจ เสียงดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
กินกระสุนงั้นหรือ? นั่นถึงขั้นเอาชีวิตเชียวนะ!
มุมปากฟางเวยกระตุกเล็กน้อย แต่เขาก็ยังไม่พูดอะไร
สวีรุ่ยเห็นฟางเวยเงียบไป ก็นึกว่าเขาถูกขู่จนกลัว ในใจจึงหัวเราะเยาะอย่างได้ใจ