“ออกไป!”
ฟางเวยไล่แม่สื่อจางออกจากหน้าบ้านไปพร้อมกับตะโกนเสียงดัง “ใครกล้ามายุ่งกับลูกสาวฉัน ฉันจะไปจุดไฟเผาบ้านมันกลางคืน!”
“แล้วก็แกด้วย!”
เขาชี้หน้าแม่สื่อจางด้วยไม้กวาด “ต่อไปถ้าแกกล้าเข้ามาที่บ้านฉันอีก ฉันจะหักขาแก!”
พูดจบ เขาก็ปิดประตูรั้วเสียงดังปัง!
“ฟางเวย ไอ้เด็กเวร อยากตายหรือไง!”
แม่สื่อจางมองคนรอบข้างที่ชี้หน้ามาพูดถึงตัวเอง แล้วก็ตะโกนด่าบ้านตระกูลฟางกลับไป “แกคิดว่าลูกสาวไร้ค่าของแกเป็นคุณหนูสูงศักดิ์งั้นเหรอ!”
“มีคนมองพวกมันก็บุญโขแล้ว!”
“มีพ่อที่ติดพนันหนักอย่างแก แล้วยังเป็นหนี้ติดตัวอีก! พลาดบ้านนี้ไป ดูสิว่าใครจะยังมองพวกมันอยู่!”
“รอให้พวกมันกลายเป็นสาวแก่ค้างทุ่งเถอะ แล้วแกมาอ้อนวอนให้ฉันช่วยเป็นสื่อให้ ฉันก็ไม่เอาด้วย!”
“ไอ้เด็กไม่รู้จักบุญคุณคน!”
“ปัง!”
จู่ๆ ฟางเวยก็ดึงประตูเปิดออก แล้วสาดน้ำใส่แม่สื่อจางจนตัวเปียกโชกไปทั้งตัว
“แกกล้าส่งเสียงอีกครั้งที่หน้าบ้านฉัน ฉันจะต่อยแกจริงๆ ด้วย! รีบไปให้พ้น!”
“แก—แก?!”
เครื่องหน้าของแม่สื่อจางเลอะเทอะไปหมด เมื่อเห็นท่าทางดุดันของฟางเวย เธอก็เริ่มกลัวๆ ขึ้นมา แต่ก็ยังอยากจะปากแข็งพูดอีกสักสองสามประโยค
“ไอ้เด็กเวร! ยังไงฉันก็อายุมากกว่าแก แกกล้าดีอย่างไรปฏิบัติต่อผู้ใหญ่อย่างนี้! สมแล้วที่ชาติหน้าจะต้องตายโหงไม่มีลูกสืบสกุล!”