“พ่อ ถึงแล้ว”
หลี่ต้าควานจอดรถแทรกเตอร์ไว้หน้าประตูบ้านฟางเวย
ลุงหลี่กระโดดลงจากกระบะท้าย บิดเอวที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย แล้วมองบ้านดินของฟางเวยที่เอียงกระเท่เร่ พลางคำนวณงานที่ต้องทำในใจอีกรอบ
งานไม่น้อยเลย พอให้เขากับลูกชายวุ่นอยู่หลายวัน
ฟางเวยดึงประตูบ้านเปิดแล้วรีบเดินออกมา ยิ้มทักว่า “ลุงหลี่! ต้าควาน! มากันแต่เช้าเลยนะ!”
พูดพลางหยิบบุหรี่หนึ่งซองจากกระเป๋า ยื่นให้ลุงหลี่หนึ่งมวน แล้วส่งให้ต้าควานอีกมวน
“ต้าเว่ย ฉันไม่สูบหรอก...”
“รับไว้เถอะ!”
ฟางเวยยัดบุหรี่ใส่มือหลี่ต้าควาน แล้วขีดไม้ขีดดังแชะ จุดให้ลุงหลี่ก่อน จากนั้นก็ยื่นไฟไปตรงหน้าหลี่ต้าควาน
หลี่ต้าควานไม่คิดว่าฟางเวยจะมีน้ำใจขนาดนี้ จึงรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง เขาคาบบุหรี่ไว้แล้วโน้มเข้าไปสูบรับเปลวไฟหนึ่งคำ
ลุงหลี่สูบบุหรี่อย่างชื่นใจ ความกังวลข้อสุดท้ายในใจก็พลันมลายหายไป
หนุ่มฟางเวยนี่ใจกว้าง แถมยังรู้จักวางตัว ต่างจากคนติดพนันที่เมื่อก่อนชอบมองคนอื่นด้วยหางตาอย่างสิ้นเชิง ราวกับเป็นคนละคน
“ลุงหลี่ นั่งพักหายใจแล้วดื่มน้ำก่อนเถอะ ยังไม่ต้องรีบขนของลง”
ฟางเวยพูดพลางเชิญพวกเขาเข้าไปในบ้าน เขาเองก็ไม่คิดว่าพ่อลูกตระกูลหลี่จะมากันเร็วขนาดนี้
“ไม่รีบ ไม่รีบ!”
ลุงหลี่โบกมือ “แดดยังไม่แรง รีบขนของลงก่อน ต้าควาน!”
“ครับ!”
ต้าควานคาบบุหรี่ไว้ตรงมุมปาก พลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนกระบะท้าย